Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Η δεύτερη γυναίκα του μπαμπά

Όλοι βέβαια θυμόμαστε πόσο η «μητριά» στα παραμύθια των παιδικών μας χρόνων ήταν σχεδόν συνώνυμη με την κακία, την δολιότητα και τη ραδιουργία. Σήμερα ευτυχώς τα δεδομένα έχουν αλλάξει πολύ. Η «άλλη μητέρα» είναι ένα πρόσωπο που συναντάμε συχνά, κάτι που οφείλεται στα συχνά διαζύγια και στους γάμους που ακολουθούν.
Μια φορά κι ένα καιρό… Εάν παρατηρήσουμε τις συνθήκες που επικρατούσαν τα παλιά τα χρόνια και την ανασφάλεια  που είχαν οι γυναίκες της εποχής, ίσως καταλάβουμε τη συμπεριφορά της «μητριάς», χωρίς φυσικά να την δικαιολογούμε. Τότε, οι συνθήκες ήταν δυσάρεστες. Ο δεύτερος γάμος του πατέρα γινόταν, συνήθως μετά τον θάνατο της πρώτης του γυναίκας και η επιλογή της δεύτερης γινόταν κυρίως με κριτήριο την βοήθεια που αυτή θα ήταν ικανή να προσφέρει τόσο στο νοικοκυριό όσο και στο μεγάλωμα των παιδιών. Έτσι, όταν η νέα σύζυγος αποκτούσε δικά της παιδιά, άρχιζε ο αγώνας για το ποια παιδιά θα αποκτούσαν περισσότερα δικαιώματα, κυρίως στην περιουσία του πατέρα. Ήταν θέμα επιβίωσης και γι’ αυτό η κατάσταση διακρινόταν από μια ιδιαίτερη σκληρότητα. 
Πόσο μπορεί να επηρεάσει το παιδί; 
Εξαρτάται από την υπάρχουσα κατάσταση. Η βιολογική μητέρα του παιδιού έχει πεθάνει ή οι γονείς του είναι χωρισμένοι;  Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε ένα παιδάκι που έχοντας χάσει την βιολογική του μητέρα, περνά όλες εκείνες τις οδυνηρές διαδικασίες που περνά ο άνθρωπος, όταν χάνει ένα αγαπημένο του πρόσωπο. Στη συνέχεια, η γυναίκα που έρχεται στο σπίτι σαν σύζυγος του μπαμπά, έχει πολλές πιθανότητες να γίνει για το παιδί μια άλλη μητέρα. Το παιδί μπορεί να νιώσει ότι θα έχει την φροντίδα και την προσοχή μιας γυναίκας, που μπορεί σιγά σιγά να «αντικαταστήσει» τη  μητέρα που χάθηκε. Αυτή η περίπτωση διαφέρει πολύ από την περίπτωση του παιδιού που έχει θρηνήσει το διαζύγιο των γονιών του και έχει περάσει το στάδιο όπου ελπίζει ότι οι γονείς του θα ξανασμίξουν.  Είναι πολύ σημαντικό για το παιδί, για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί αυτό το στάδιο, να  μη γνωρίσει την «άλλη» γυναίκα του μπαμπά, την αντικαταστάτρια, δηλαδή, της μητέρας του. Θα πρέπει να έχετε υπομονή μέχρι να καταλάβει το παιδί και να αποδεχτεί το γεγονός ότι οι γονείς του δεν πρόκειται να είναι ξανά μαζί. Τότε θα είναι πιο εύκολα τα πράγματα για όλους. Το διαζύγιο είναι εξ ορισμού μια οδυνηρή διαδικασία για τα παιδιά γιατί ανατρέπεται η δεδομένη οικογενειακή τους κατάσταση που τους παρείχε ασφάλεια. Ασφαλώς και χρειάζονται χρόνο για να προσαρμοστούν στη νέα τάξη πραγμάτων. Το πόσο χρόνο θα χρειαστούν, εξαρτάται από τον χειρισμό των γονέων και το στηρικτικό πλαίσιο που αυτοί θα προσφέρουν. Όσο πιο ξεκάθαροι είναι οι ίδιοι οι γονείς χωρίς διλήμματα και επιπόλαιες κινήσεις και όσο πιο δυναμικά μπαίνουν διεκδικώντας  τη χαρά στη ζωή τους,  θα διευκολύνουν τη διαδικασία πένθους των παιδιών τους.

Ποιες είναι οι πιθανές αντιδράσεις του παιδιού; 
Το πώς θα αντιδράσει κάθε παιδί εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις σχέσεις των δύο πρώην συζύγων, του γενικότερου οικογενειακού και συγγενικού περιβάλλοντος (παλιού και νέου) και κυρίως από την ωριμότητα των ενηλίκων. Εάν λοιπόν όλα κινούνται στα πλαίσια της λογικής, της υπομονής και της ωριμότητας, το παιδί θα έχει την ευκαιρία να δημιουργήσει μια καλή σχέση μ’ έναν άλλο ενήλικα, ο οποίος μπαίνει στην ζωή του και που στην προκειμένη περίπτωση είναι η νέα σύντροφος του πατέρα του. Ένα πολύ λεπτό σημείο είναι κατά πόσο η βιολογική μητέρα του παιδιού είναι έτοιμη ν’ αποδεχτεί τη νέα σχέση που θα δημιουργηθεί με την νέα γυναίκα. Και αυτό γιατί, αν παρακολουθήσουμε τη φυσική μητέρα, θα δούμε ότι μόλις καταλάβει πως το παιδί της αρχίζει ν’ αποδέχεται, ακόμα και να συμπαθεί, τη νέα γυναίκα, νιώθει μια τεράστια ανασφάλεια μήπως γοητεύσει τόσο πολύ το παιδί που τελικά το «χάσει». Είναι λοιπόν φυσικό ότι αν αφεθεί σε τέτοιες σκέψεις και συναισθήματα, θα αναστατώνει το παιδί της ψυχολογικά, χωρίς να το θέλει βέβαια. 

Τι λέει η νέα σύντροφος; 
Η νέα κατάσταση για την νέα σύντροφο, όταν υπάρχει ένα παιδί  (ή και περισσότερα παιδιά) δεν είναι καθόλου εύκολη, πράγμα που της δημιουργεί πολλά άγχη. Κατ’ αρχήν, πρέπει ν’ αντιμετωπίσει το παιδί που υπάρχει. Καλείται να γίνει φίλη του χωρίς όμως αυτό να θεωρηθεί ως μέσο να «κερδίσει» ακόμα περισσότερο τον πατέρα. Καλείται, παράλληλα, χωρίς ν’ αντικαταστήσει τη μητέρα να παίξει σημαντικό ρόλο στην ζωή του παιδιού. Πρέπει να καταφέρει να τονίσει την παρουσία της, χωρίς να είναι αυταρχική με το παιδί και, κυρίως, χωρίς να περιμένει – τουλάχιστον στην αρχή – από το παιδί να την αποδεχτεί και να την υπακούσει. Κάθε γυναίκα έχει κάποιες αρχές στην ζωή της. Κάποιες αρχές σύμφωνα με τις οποίες μεγάλωσε και τις οποίες, βέβαια θέλει να τηρεί. Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι αν αυτές οι αρχές δεν ταυτίζονται με εκείνες που είχε η βιολογική μητέρα του παιδιού. Πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτό που χρειάζεται από τη θετή μητέρα το παιδί είναι να το αποδεχτεί, να το αναγνωρίσει με άλλα λόγια  να το αγαπήσει. Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα από αυτά που θεωρούμε εμείς οι ενήλικες! Οι αρχές και το πώς θα ακολουθηθούν είναι κάτι που έπεται. Γενικά, χρειάζονται εξαιρετικά λεπτοί χειρισμοί, για να προσεγγίσει η νέα σύζυγος το παιδί, αλλά και να γίνει αποδεχτή η παρουσία της από την πρώην σύζυγο, ώστε να μην δημιουργεί προβλήματα! Γι’ αυτό το καινούργιο ζευγάρι θα πρέπει να διακρίνεται για την ψυχραιμία, την υπομονή και την ωριμότητά του. 
Η θετή μητέρα: 
- Δεν θα πρέπει να προσπαθήσει να αντικαταστήσει την μητέρα, αλλά να κερδίσει την αγάπη, την εμπιστοσύνη και μια έντιμη σχέση με το παιδί. 
- Να κρατήσει την θέση της, εκείνη της δεύτερης συζύγου του μπαμπά. Αυτό σημαίνει ότι η σχέση με το παιδί πρέπει να είναι περισσότερο φιλική και όχι μητρική. 
- Να προσπαθήσει να τιμήσει και να σεβαστεί τις οδηγίες και τις αρχές της βιολογικής μητέρας. 
- Να δώσει με υπομονή και κατανόηση το χρονικό περιθώριο στο παιδί να την πλησιάσει και να τη συνηθίσει. 
- Να μάθει να έχει μια καλή και ειλικρινή συνεργασία με τον πατέρα, χωρίς να κρύβει ή να διαστρεβλώνει  κάποιες αλήθειες. 
- Εάν σκοπεύει να κάνει ένα παιδί να μην βιαστεί καλό θα ήταν  να δίνεται προτεραιότητα στο παιδί που ήδη υπάρχει και που αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχολογικά και συναισθηματικά. 
- Να σέβεται τον χρόνο του συζύγου της με το παιδί του ή τα παιδιά του χωρίς να νιώθει απειλή. Αντίθετα, αν αγαπάει τον σύντροφό της οφείλει να ενισχύει τέτοιες επαφές , όχι υποκριτικά αλλά ουσιαστικά. Γιατί αν η ίδια μπει στερημένα στη σχέση με το σύζυγο, θα αναπτύξει ανταγωνιστική σχέση με τα παιδιά του και τότε όλοι είναι χαμένοι. 

Όταν υπάρχουν κι άλλα παιδιά 
Αυτό που σίγουρα θα πρέπει να προσέξουμε να μην κάνουμε, είναι να υποτιμήσουμε την αντιληπτική ικανότητα ενός παιδιού. Τα παιδιά μπορούν να καταλάβουν , όταν εμείς οι ενήλικες έχουμε την ειλικρίνεια, την εντιμότητα και τη διάθεση να συνδιαλλαγούμε μαζί τους. Είναι δύσκολο για το παιδί να αντιμετωπίσει όχι μόνο μία άλλη γυναίκα στο σπίτι του μπαμπά του, αλλά και άλλα παιδιά που μένουν κάτω από τη ίδια με τον πατέρα τους στέγη, ενώ αυτό κατοικεί αλλού. Είναι μια κατάσταση που μπορεί να κάνει το παιδί να αντιδράσει άσχημα. Κυρίως εναντίον «αυτής της γυναίκας που ήρθε στην ζωή του και έφερε τα πάνω κάτω». Χρειάζονται χιλιάδες πρακτικές και άλλες τόσες συναισθηματικές κινήσεις απ’ όλους, για να οδηγηθούν τα πράγματα σ’ ένα σωστό δρόμο. Όπως για παράδειγμα, αν ένα νέο παιδί έρθει να προστεθεί στην οικογένεια. Σ’ αυτή την περίπτωση το παιδί νιώθει, κυριολεκτικά, ότι χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Το νέο μωρό είναι το μωρό της νέας σχέσης και το γεγονός αυτό κάνει το παιδί –από τον προηγούμενο γάμο- να νιώθει ότι η θέση του στο σπίτι του μπαμπά είναι άκρως επισφαλής. Χρειάζεται τεράστια προσπάθεια τόσο από την πλευρά του βιολογικού γονιού, όσο και από αυτή του θετού, για να πείσουν το παιδί ότι η φροντίδα, η στοργή και η αγάπη θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν και ότι τίποτα δεν θα τ’ αλλάξει αυτό. 

Η πρώην σύζυγος που έμεινε πίσω 
Μια πολύ σημαντική παράμετρος είναι πώς ζει η φυσική μητέρα του παιδιού. Εάν  έχει κλειστεί στον εαυτό της, εάν «τα φέρνει δύσκολα», αν έχει προβλήματα επιβίωσης ή ψυχολογικά, ο αντίκτυπος στο παιδί είναι μεγάλος. Έχει τεράστια σημασία ο χειρισμός που θα κάνει η φυσική μητέρα. Αν υιοθετήσει μια μίζερη στάση για τη ζωή, αυτή της παραίτησης και της θυματοποίησης, θα πρέπει να είναι ενήμερη ότι και το παιδί που μεγαλώνει δεν θα έχει κίνητρο για ζωή αλλά αντίθετα θα αναλάβει το μεγάλο βάρος να στηρίζει τη μητέρα του. Θα θεωρεί δηλαδή χρέος του να την ευχαριστεί και να της δίνει νόημα στη ζωή της ενώ εκείνο θα παραιτηθεί από τη δική του ζωή και θα μείνει εγκλωβισμένο και άρα καταδικασμένο σε μια αιώνια δυαδική σχέση με τη μητέρα. Το παιδί σε μια τέτοια περίπτωση, γεμίζει ενοχές και ανασφάλειες διαπιστώνοντας ότι η μαμά του δεν περνάει καλά, ενώ ο μπαμπάς με την νέα του σύντροφο ή ακόμα και το ίδιο, είναι μια χαρά. Και έτσι ταυτίζεται με τη μητέρα του και νιώθει θυμό για τον πατέρα. Και βέβαια αυτά τα σχήματα (patterns) διαιωνίζονται. Η μητέρα οφείλει στον εαυτό της να τα πάει καλά και όχι να προσποιείται για χάρη του παιδιού της ότι έχει βρει την ισορροπία της. Αν η ίδια αποφασίσει να μπει δυναμικά στη ζωή, τότε  εκπαιδεύει και το παιδί της να αντιμετωπίζει θετικά τις δυσκολίες. Και επειδή είναι ανθρωπίνως δύσκολο να έχουμε το ιδανικό, που στην προκειμένη περίπτωση θα ήταν η βιολογική μητέρα να γίνει πολύ καλή φίλη με την νέα σύντροφο, τουλάχιστον καλό θα ήταν ν’ αποκτήσουν μια πολιτισμένη σχέση συνεργασίας και σύμπνοιας για χάρη του παιδιού. 

Ο ρόλος του πατέρα
Ο ρόλος του πατέρα είναι, κυριολεκτικά, ρόλος «κλειδί». Από τον πατέρα και τη στάση που θα κρατήσει θα πάρει δύναμη το παιδί, θα νιώσει ασφάλεια, θα καταλάβει ότι είναι πάντα αποδεκτό και αγαπημένο. Αυτός είναι που σιγά σιγά θα του δώσει να καταλάβει ότι έχει δικαίωμα να αγαπάει την βιολογική του μαμά και την θετή χωρίς να έχει τύψεις, ενοχές και άγχος. Τελικά ο πατέρας είναι σημείο αναφοράς και σταθερότητας για ένα παιδί. Οφείλει να είναι συνεπής στο παιδί του και παρών στις ανάγκες του. Να είναι δίπλα του, στήριγμα και καθοδηγητής, να αγαπάει, να θέτει όρια , να καμαρώνει, να ακούει το παιδί του. Εάν λοιπόν, παίξει σωστά τον ρόλο του, γρήγορα θα διαπιστώσει πόσο σημαντικός, σπουδαίος και ουσιαστικός υπήρξε για το παιδί του. 

Με την συνεργασία της κας Μαρίας Τουλιάτου (ψυχολόγος – οικογεν
ειακή θεραπεύτρια)

Πώς, (πότε και πού) να γνωρίσω στα παιδιά το νέο μου σύντροφο

Ο μπαμπάς έχει ήδη φύγει από το σπίτι, η επίπονη διαδικασία του διαζυγίου είναι ένας μακρινός εφιάλτης κι εσείς προσπαθείτε ξανά να κολλήσετε τα κομμάτια του παζλ της νέας σας ζωής με έναν καινούργιο σύντροφο. Ένα σύντροφο που, αφού νομιμοποιήθηκε στην καρδιά σας, πρέπει να «επικυρωθεί» και από τα παιδιά σας!

Ο φόβος του αν θα έπρεπε να γνωρίσουν και το πώς τα παιδιά σας τον καινούργιο σας σύντροφο είναι ο πιο συνηθισμένος για μια σύγχρονη διαζευγμένη μητέρα. Πώς θα δεχτούν τα παιδιά τον άνθρωπο αυτό; Ως πατέρα ή ως κάποιον που μπορεί να είναι φίλος της οικογένειας; Ποιος θα είναι ο δικός του ρόλος; Είναι άραγε έτοιμα να συγκατοικήσουν μαζί του; Είναι αυτός έτοιμος να συγκατοικήσει με μια γυναίκα που έχει παιδιά κι έναν πρώην σύζυγο ο οποίος θα είναι μπλεγμένος στη ζωή της με το ρόλο του φυσικού πατέρα; Και πώς θα αντιμετωπίσετε την πιθανή ζήλια και την άρνηση του πρώην σας να μπει ένα νέο άτομο στη ζωή του παιδιού αλλά και στη δική σας; Οι περισσότερες διαζευγμένες γυναίκες διακατέχονται από τον ίδιο φόβο: πώς θα αξιολογήσουν τα παιδιά τους την ερωτική τους επιλογή. Η μητρότητα έτσι κι αλλιώς είναι μια κατάσταση που εμπεριέχει ευθύνη. Όμως μια μητέρα οφείλει, εκτός από υπεύθυνη, να νιώθει και ελεύθερη. Με το να αποζητάμε μονίμως την αποδοχή των παιδιών μας ή την έγκρισή τους σε οτιδήποτε κάνουμε ουσιαστικά είναι σαν να τους παραχωρούμε την εξουσία, γεγονός που τους προκαλεί από τη μια αγωνία, από την άλλη τεράστια ευθύνη την οποία και δεν μπορούν να αντέξουν οι μικροί τους ώμοι. Έτσι κι αλλιώς, ένα παιδί δεν γνωρίζει ακριβώς τι είναι καλό και τι κακό για τη μητέρα του. Δεν έχει ούτε την κρίση ούτε την εμπειρία για να γνωρίζει. Από την άλλη, είναι και η ψευδαίσθηση ότι μπορούν να ορίζουν τη ζωή της μητέρας τους… Αν η μητέρα παρουσιάσει το νέο της σύντροφο τρέμοντας, ή σαν κάποιο δύσκολο τεστ που πρέπει η ίδια να περάσει, τότε τοποθετεί αυτόματα τα παιδιά της στο ρόλο του δικαστή. Πάντως, οι θεραπευτές επιμένουν πως συνήθως οι αρνητικές αντιδράσεις είναι μέσο για να δείξουν πως έχουν θέση στην οικογένεια και πως δεν θα αφήσουν κανέναν να τους πάρει αυτό το ρόλο. Όταν νιώθουν ασφαλή, σίγουρα για την αγάπη σας και τους απαντάτε σε όλες τις ερωτήσεις, τότε κερδίζετε πίστα.

Ποια είναι η κατάλληλη στιγμή να τους μιλήσεις γι' αυτόν;
Η αναγγελία ενός καινούργιου προσώπου στη ζωή του παιδιού έτσι κι αλλιώς είναι κάτι που θα τους προκαλέσει ταραχή. Για τους ενηλίκους η νέα γνωριμία σημαίνει μεταβατική περίοδο. Αλλά τα παιδιά δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τη λέξη μετάβαση, πολύ απλά γιατί δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν (και να δεχτούν) το «μετά». Η καινούργια γνωριμία, λοιπόν, θα δημιουργήσει ένα μεγάλο ωστικό κύμα αλλαγών στη συμπεριφορά του παιδιού. Οι γονείς, έχοντας συνείδηση του ωστικού κύματος που συνεπάγεται μια τέτοια αλλαγή, αναρωτιούνται ποια είναι η πιο κατάλληλη στιγμή. Το ιδανικό θα ήταν να αρχίσουμε λέγοντας πως έχουμε συναντήσει κάποιον πολύ σημαντικό για εμάς άνθρωπο, χωρίς όμως να προχωρήσουμε αμέσως σε πολλές λεπτομέρειες. Δεν υπάρχει λόγος τα παιδιά να έχουν ανοιχτό παράθυρο στην ιδιωτική ζωή των γονιών τους. Τα βάζουμε μόνο σε εκείνο το κομμάτι που τα περιλαμβάνει και τα αφορά. Το σωστό τάιμινγκ είναι όταν υπάρχει ανάμεσα στη μητέρα και στο παιδί συναισθηματική άνεση και ασφάλεια. Όσον αφορά τον τρόπο που θα πρέπει να το πούμε, σε γενικές γραμμές, υπάρχουν οι εξής δύο: Ο πρώτος είναι ο επίσημος, ο οποίος είναι πιο αγωνιώδης και σχετικά δραματικός, και ο δεύτερος είναι ο πιο αυθόρμητος και αφελής, αλλά ενέχει το ρίσκο το παιδί να μην το πάρει στα σοβαρά και να μην αντιμετωπίσει το γεγονός με τον απαιτούμενο σεβασμό. Πάντως, επειδή τα παιδιά έχουν ένστικτο, αυτό που θα πρέπει να ξέρουν οι γονείς είναι ότι τα μικρά σας μπορούν να διακρίνουν την αγωνία και το άγχος σας ακόμη και όταν υπάρχει επιφανειακή ηρεμία στο πρόσωπό σας.

Οι κατάλληλες λέξεις για να το πεις
Η τάση για ωραιοποίηση των καταστάσεων είναι εμφανής σε όλους τους γονείς, μια που κανείς δεν θέλει να δείχνει την άσχημη πλευρά της ζωής στα παιδιά. Η Μαρίνα, μητέρα του 8χρονου Γιώργου, παραδέχτηκε κάποια στιγμή πως δεν έπρεπε να υπερβάλει για τα προσόντα του νέου συντρόφου. «Στην αρχή, ο Γιώργος με άκουσε με προσοχή και μετά έβαλε τα κλάματα. Δηλαδή, αν ο Φάνης είναι ευγενικός, αστείος και καλός, ο μπαμπάς είναι ένας άχρηστος;» Προσοχή, λοιπόν, στα πολύ κολακευτικά προφίλ, γιατί κάποιες φορές λειτουργούν δυσφημιστικά σε σχέση με τον άλλο γονιό, τον απόντα. Και το παιδί, για να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα για τη ζωή, χρειάζεται να έχει σωστή εικόνα και για τους δυο γονείς του. Γι' αυτό και το καινούργιο πρόσωπο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με σύνεση και λεπτότητα. Όσα λιγότερα λέμε, τόσα περισσότερα κερδίζουμε. Κάθε χωρισμένος γονιός έχει το δικαίωμα να συνεχίσει τη ζωή του και να αναζητήσει ένα νέο σύντροφο, χωρίς να είναι απαραίτητη η συγκατάθεση των παιδιών του. Όταν ο ίδιος νιώσει έτοιμος για τα συναισθήματα αλλά και τις προθέσεις του νέου του συντρόφου, μπορεί να εξηγήσει στο παιδί πως έχει ανάγκη από κάποιο πρόσωπο στη ζωή του. Στην αρχή, εκείνο μπορεί να αντιδράσει, αφού πάντα τρέφει κάποια κρυφή ελπίδα επανασύνδεσης των γονιών του. Αυτό λοιπόν που θα πρέπει να κάνει η μητέρα (ή ο πατέρας) είναι να δώσει στο παιδί την ευκαιρία να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του χωρίς να το πιέσει να δεχτεί το νέο σύντροφο αμέσως.

Τα καλύτερα μέρη για να γνωριστούν
Μια άλλη στρατηγική ερώτηση που πρέπει να θέσουν στον εαυτό τους οι γονείς είναι το πού να γίνουν οι συστάσεις. Οι περισσότεροι από αυτούς ποντάρουν πολύ στο σωστό μέρος, το οποίο πιστεύουν πως θα απαλύνει την αμηχανία της πρώτης συνάντησης. Ένα γεύμα σε εστιατόριο, μια βόλτα στο πάρκο, ένα σνακ στο οικογενειακό περιβάλλον, γιατί όχι; Όλα είναι δεκτά, αρκεί το παιδί να μπορεί να αισθάνεται καλά και πως δεν τον απορρίπτουν οι ενήλικοι. Και μην ξεχνάτε πως τα παιδιά έχουν κεραίες οι οποίες μπορούν να αντιληφθούν την ψεύτικη συμπεριφορά, την ψεύτικη χαρά και όλους του χειρισμούς που μπορούν να κάνουν οι μεγάλοι.

Πρέπει να γνωρίσουμε τον νυν μας στον πρώην μας;
Η σχέση ανάμεσα στον πρώην και στον νυν πρέπει να είναι αν όχι καλή τουλάχιστον ισορροπημένη, αλλιώς ενδεχομένως να δημιουργηθεί μια εμπόλεμη κατάσταση στην οποία ο πλέον ανίσχυρος αποδέκτης θα είναι το παιδί. Αν οι σχέσεις σας δεν είναι καλές, ίσως στο παιδί δημιουργηθούν αισθήματα αγωνίας, ενοχής και φόβου. Αν πάντως οι σχέσεις της μητέρας με τον πρώην είναι καλές, τότε η γνωριμία αυτή θα καθησυχάσει κατά πολύ τον πρώην σύντροφο, ιδιαίτερα για θέματα που αφορούν τη σωματική και ψυχική ακεραιότητα του παιδιού.  


Γιατί τα παιδιά αντιστέκονται;
Αρνούμενα να δουν και να αναγνωρίσουν το καινούργιο ή την καινούργια, τα παιδιά έχουν μια συμπεριφορά επιθετική ή καταθλιπτική. Πρέπει όμως να θυμάστε πως είναι απαραίτητο να καταστήσετε σαφές πως δεν πρόκειται να αλλάξετε γνώμη.  

Να περιμένω να μεγαλώσει;
Η ηλικία του παιδιού παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο πώς θα αντιμετωπίσει τη νέα σχέση της μητέρας του. Τα μικρά παιδιά είναι πολύ πιο δεκτικά, αντίθετα με τους εφήβους, που μέσα από τη θέση της παντοδυναμίας τους νιώθουν να χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και αντιδρούν πολύ πιο απόλυτα και επιθετικά.

Με τη συνεργασία της Δήμητρας Σφήκα (ψυχολόγος, οικογενειακή θεραπεύτρια).

Μόνο ο έρωτας αλλάζει τους ανθρώπους

Τελικά αλλάζουν οι άνθρωποι; Αυτός ποτέ δεν συγχωρούσε, αποτελούσε εξαίρεση, ήταν στρατιώτης. Δεν ήταν σαν τους άλλους, τους φλώρους, όπως τους έλεγε. Ήταν απόλυτος και σκληρός στις απόψεις του, ο λόγος του συμβόλαιο, τα λόγια του σταράτα. Ειλικρινής αλλά αγροίκος, πλήγωνε αγαπημένους με τον τρόπο του, χωρίς να το γνωρίζει. Ήρθε όμως αυτός και τον άλλαξε, τι ποίος μωρέ, ο έρωτας φυσικά. Ξέχνα τα κλισέ που λένε οτι δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Εκείνος άλλαξε, ριζικά. Γλύκανε τους τρόπους του, δεν πλήγωνε με τη γλώσσα του πλέον. Έχοντας χάσει μεγάλο μέρος της ειλικρίνειάς του, τα ψέματα σε γνωστούς και φίλους ήταν φυσικό επακόλουθο. Ψέματα για να μην τους πικράνει, για να μην τους απογοητεύσει, για να μην τους χάσει από κοντά του. Πονάει η αλήθεια βλέπεις. Ψέματα για να την καλύψει και να την κουκουλώσει. Στημένα ραντεβού που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, κρυφά σχόλια, κλεφτές ματιές. Δεν ήταν πλέον στρατιώτης. Νόμιζε πως μόνο η γλώσσα πλήγωνε, φρόντισε και την χρύσωσε, βρήκε όμως άλλο τρόπο. Πλέον πλήγωνε με πράξεις, χωρίς να το ξέρει, άλλη μια φορά. Του ζητούσαν χρόνο και χάριζε χαμόγελα, του ζητούσαν αλήθεια και χάριζε μνήμες, μνήμες για το μέλλον τους, για να τον θυμούνται πως άλλαξε. Και ο έρωτας ήρθε και πέρασε και κάπως άγαρμπα, τον ξύπνησε. Η στολή του στρατιώτη, ξεχασμένη καιρό στα συρτάρια του είχε πια ξεθωριάσει, δεν περνούσε η μπογιά της. Οι δικοί του περίμεναν πίσω τον παλιό, τον γνωστό εαυτό του, αυτός είχε τώρα πια χαθεί, είχε αλλάξει. Δεν πλήγωνε με κανέναν τρόπο, ούτε λόγια, ούτε πράξεις. Στα ραντεβού του κύριος, στον λόγο του βουνό, ακίνητος. Του ζητούσαν αγάπη και πρόσφερε λατρεία, έπαιρνε χαρά και μοίραζε χαμόγελα. Ο,τι τον πικραίνει το προσπερνάει, ο,τι τον πληγώνει του χαμογελάει, δεν σκάει άλλο. Αλλάζουν οι άνθρωποι όσο και δεν το πιστεύεις. Υπό τις κατάλληλες συνθήκες όλα αλλάζουν. Είναι νόμος της φύσης, εξέλιξη το λένε, το έχουν αναλύσει παλαιότεροι και πιο μεγάλοι άντρες από εμένα. Δεν είναι ουτοπία και γραφικότητα, το πλήρωμα του χρόνου είναι. Η γη, το χώμα που πατάς, με την κατάλληλες πιέσεις και αρκετό χρόνο μετατρέπεται σε διαμάντι ή σε κάρβουνο. Εσύ θα επιλέξεις πόσο θα πιεστείς και πόσο χρόνο θα αντέξεις. Αν βιάζεσαι, κάρβουνο, στα τραίνα. Αν έχεις υπομονή, διαμάντι, να στολίζεις χαρές και να ανυπομονείς για τις δικές σου. Υπομονή λοιπόν και όλα αλλάζουν.

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/kati_na_kaiei/item1889/Μόνο_ο_έρωτας_αλλάζει_τους_ανθρώπους
Copyright © pillowfights.gr

Η μαγεία ενός φιλιού


Το φιλί είναι πιο σημαντικό και από την ερωτική πράξη. Ξέρω ακούγομαι συντηρητική, ξενέρωτη, παραπάνω ρομαντική, ίσως τελείως ντεκαβλέ, αλλά δεν με απασχολεί καθόλου.
Το σεξ δείχνει την τρυφερότητα, την οικειότητα, τη συντροφικότητα και την «υγεία» ενός ζευγαριού.
Αντιστρόφως, όταν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στη σχέση, το πρώτο πράγμα που αρχίζει να είναι απωθητικό στον άλλον δεν είναι τόσο το σώμα, όσο το στόμα του και τα φιλιά.

Από την Άννα-Μαρία Μαρίνου.

Το φιλί με τη μεγαλύτερη διάρκεια κράτησε 17 μέρες και 10 ½ ώρες και πραγματοποιήθηκε στο Σικάγο το 1984.  Όταν το διάβασα δεν το πίστευα.  Ένα φιλί είναι φαινομενικά μια απλή πράξη αγγίγματος των χειλιών μεταξύ δύο ερωτευμένων ανθρώπων (θέλω να πιστεύω τις περισσότερες φορές τουλάχιστον), η οποία είναι ιδιαίτερη και σημαντική στον έρωτα. Τα πράγματα δεν είναι τόσα απλά. Ένα φιλί περιέχει πολλές εκπλήξεις, τις οποίες πολύ πιθανόν να μη γνωρίζετε. Το σώμα μεταμορφώνεται. Σίγουρα θα θυμάσαι, ιδιαίτερα αν είσαι γυναίκα, το πιο διάσημο φιλί όλων των εποχών στη μεγάλη οθόνη μεταξύ του Κλαρκ Γκέιμπλ και της Βίβιαν Λι στην ταινία «Όσα παίρνει ο άνεμος». Έρευνες αποκαλύπτουν ότι τη στιγμή ενός παθιασμένου φιλιού, ενεργοποιούνται περισσότεροι από εκατό μύες σε ολόκληρο το σώμα και οι εικοσιτέσσερις από αυτούς είναι στο πρόσωπο. Η κυκλοφορία του αίματος αυξάνεται και οι σιαλογόνοι αδένες γυμνάζονται ακατάπαυστα. Αμέσως αρχίζει να απελευθερώνεται αδρεναλίνη, οι παλμοί της καρδιάς αυξάνονται, η ανάσα γίνεται πιο βαριά και οι παλάμες αρχίζουν να ιδρώνουν.  Ο εγκέφαλος με τη σειρά του εκκρίνει ντοπαμίνη η οποία σχετίζεται άμεσα με το αίσθημα της απόλαυσης. Πολλά τμήματα του εγκεφάλου «απενεργοποιούνται» παροδικά, απομακρύνοντας κάθε αρνητικό συναίσθημα, κάθε έγνοια και προβληματισμό. Όταν φιλιόμαστε απελευθερώνεται η λεγόμενη «ορμόνη της αγάπης», γνωστή και ως οξυτοκίνη ή ωκυτοκίνη, η οποία εντείνει το δέσιμο και την οικειότητα μεταξύ των δύο συντρόφων. «Όπως σε ξέρει το φιλί, κανένας δε σε ξέρει» είχε γράψει ο Οδυσσέας Ελύτης.  Κάτι τόσο απλό, να μεταμορφώνεται σε κάτι τόσο σύνθετο. Υπάρχουν τόσα πολλά που δε ξέρουμε για το φιλί. Για παράδειγμα, ο εγκέφαλός μας διαθέτει ειδικούς νευρώνες που μας βοηθούν να εντοπίζουμε τα χείλη του συντρόφου μας στο σκοτάδι.  Ακόμη, αν το φιλί σας το μοιράζεστε με ένα άτομο που έχει το ίδιο χρώμα μαλλιών με εσάς, το αποτέλεσμα είναι πιο παθιασμένο. Το φιλί είναι πιο σημαντικό και από την ερωτική πράξη. Ξέρω ακούγομαι συντηρητική, ξενέρωτη, παραπάνω ρομαντική, ίσως τελείως ντεκαβλέ, αλλά δεν με απασχολεί καθόλου. Το σεξ δείχνει την τρυφερότητα, την οικειότητα, τη συντροφικότητα και την «υγεία» ενός ζευγαριού. Αντιστρόφως, όταν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στη σχέση, το πρώτο πράγμα που αρχίζει να είναι απωθητικό στον άλλον δεν είναι τόσο το σώμα, όσο το στόμα του και τα φιλιά. Σίγουρα θα ξέρετε ζευγάρια που δεν τα πάνε καλά, που έχουν απομακρυνθεί με αποτέλεσμα να έχει χαθεί η οικειότητα που προϋπήρχε μεταξύ τους, αλλά συνεχίζουν να έχουν σεξουαλική επαφή από συνήθεια, με έναν σιχαμένο μηχανικό τρόπο.  Το σεξ μπορεί να γίνει με χίλιες προφυλάξεις, ενώ το φιλί είναι αυτό καθ’ αυτό, αλλιώς δε λέγεται φιλί. Ένα φιλί απαιτεί συναισθηματική επαφή, γι 'αυτό και είναι πιο δύσκολη υπόθεση. Όπως είπε και η Ράινα Μελισσηνού στο άρθρο της «Δώσ'μου τα φιλιά!», «Σύμφωνα με έρευνα, οι περισσότεροι άντρες και γυναίκες θυμούνται το πρώτο τους φιλί, κάτι που δεν συμβαίνει με την πρώτη φορά που έκαναν σεξ. Ακόμα και αν αυτό συνέβη πριν από τα 14 τους χρόνια, όπως παραδέχεται η πλειοψηφία των ερωτηθέντων, είναι κάτι που δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ποτέ.» Όσες φωτογραφίες με τολμηρό περιεχόμενο και να δεις, καμιά δε θα σου μεταφέρει τόσο αισθησιασμό και τέτοια ερωτική ατμόσφαιρα όσο εκείνη η περίφημη ασπρόμαυρη φωτογραφία στο Παρίσι του Μεσοπολέμου, ενός ερωτευμένου ζευγαριού που φιλιέται καθώς περπατάει στη μέση του δρόμου. Ας σταματήσουμε, όμως, να γινόμαστε θεατές στα παθιασμένα φιλιά άλλων, κι ας γίνουμε επιτέλους πρωταγωνιστές στα δικά μας. Κάθε άνθρωπος στη ζωή του, βάσει ερευνών, υπολογίζεται ότι θα δεχτεί περίπου 25.000 φιλιά. Από «πεταχτά» στο μάγουλο, μέχρι παθιασμένα ερωτικά φιλιά.  Μπορούμε και καλύτερα, δε νομίζετε; Ας τους διαψεύσουμε λοιπόν.

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/ola_i_tipota/item2074/Η_μαγεία_ενός_φιλιού
Copyright © pillowfights.gr

Τα όρια του καθένα


Έρχεται κάποια στιγμή, που ένα παπουτσάκι σού πατάει το όριο.
Αυτή τη μικρή διαχωριστική γραμμή, που ξεχωρίζει το απεριόριστο όριο της υπομονής σου, από εκείνο το 2% που κρατάς ως άβατο της ψυχής σου.

Εκείνη τη στιγμή που κάποιος πατάει τη διαχωριστική γραμμή και εισέρχεται το παπουτσάκι στη λάθος περιοχή, γίνεται η έκρηξη.
Όχι έκρηξη μόνο. Ηφαίστειο με λάβα που καίει τα πάντα στο πέρασμα της.
Και εσένα σε μεταμορφώνει σε άλλον άνθρωπο.
Σε θηρίο ανήμερο, που μόλις του πήρανε την τελευταία μπουκιά μέσα από το στόμα, του ήπιανε την τελευταία σταγόνα δροσερό νερό.

Όταν η λάβα κατεβαίνει το βουνό, καίει τα πάντα.
Κι αυτούς που πατήσανε, και τους υπόλοιπους που τριγυρνούσαν φλερτάροντας τη γραμμή.
Πόσο λάθος! Αφού σας είχε προειδοποιήσει. Σας το είχε πει: "Ναρκοπέδιο-Mην πατάτε!".
Τόσος χώρος γύρω δεν σας έφτασε;
Τόσες ευκαιρίες, τόσες υποχωρήσεις, τόσα "δεν πειράζει", τόσα "αντέχω".
Τι περιμένατε; Ότι θα 'χει άλλο ένα εκατοστό;
Ε, δεν έχει, και όχι απλώς δεν έχει, αλλά τώρα πλέον δεν έχει τίποτα.
Ούτε τα κεκτημένα, τα πατημένα, τα επιτρεπτά.

Έτσι είναι οι άνθρωποι. Έχουν τις αντοχές τους. Τα όρια τους.
Ο καθένας ανάλογα με το χαρακτήρα του, τα βιώματά του, τις πεποιθήσεις της ζωής του.
Γραμμές παράλληλες η μία στην άλλη, αλλά και γραμμές διαχωριστικές.
Κάποιες φορές ευδιάκριτες, κάποιες φορές όχι.
Και όταν αυτές οι γραμμές κόβονται, σβήνονται, καίγονται, καλύπτονται, τότε έρχεται αυτή η αντοχή και γίνεται χίμαιρα.

Διαφορετική η λογική των ανθρώπων.
Κάποιοι βάζουν τα όρια κοντά, για να μπορούν να έχουν τον έλεγχο.
Ευδιάκριτα, bold, για να τα δει ο καθένας που θα προσπαθήσει να τους πλησιάσει.
Αντοχές μηδενικές σε ανθρώπους, καταστάσεις, συναισθήματα, ζόρια, και κάθε λογής "ζητιάνους".
Με την παλάμη προτεταμένη μπροστά σε σχήμα ταμπέλας και γράμματα που γράφουν «Μέχρι εδώ».
Οι άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι μ' αυτά, αποδέχονται την τόσο ευδιάκριτη ταμπέλα και υποχωρούν χωρίς εντάσεις και από τις δυο πλευρές.
Συνήθως δε, απομακρύνονται χωρίς να ξαναπροσπαθήσουν. Η «γειτονιά» αυτή δεν τους σηκώνει.
Η μηδενική αντοχή και ανοχή του ανθρώπου βεβαίως, συνοδεύεται συνήθως από μετριοπαθή συναισθήματα σε όλα τα επίπεδα: δεν ξεπερνούν τα όριά του, δεν τα ξεπερνάει όμως κι αυτός, για κανέναν και τίποτα.

Και είναι και οι άλλοι. Αυτοί με τα ξεχειλωμένα όρια και τις μεγάλες αντοχές.
Αυτοί που δείχνουν κατανόηση στα λάθη και στις φοβίες των ανθρώπων.
Αυτοί που πιστεύουν σε δεύτερες ευκαιρίες όταν αξίζει ο κόπος, αυτοί που θεωρούν ότι η ζωή δεν είναι φτιαγμένη στις αποχρώσεις του γκρι, αλλά στις αποχρώσεις του γαλάζιου.
Που περιμένουν να δουν, να ακούσουν, γίνονται αυτιά και μάτια προσφέροντας βοήθεια όταν χρειαστεί, μπαίνουν στη θέση του άλλου, αρνούνται να πληγώσουν κάποιον τόσο εύκολα.
Και υπομένουν, περιμένουν, αγωνίζονται και απολαμβάνουν τις περισσότερες φορές τους καρπούς των κόπων τους, ταΐζοντας τη δική τους πείνα, ξεδιψώντας τη δική τους δίψα, χωρίς να περιμένουν τίποτα από κανέναν.
Γιατί έτσι έχουν επιλέξει να ζουν, αγωνιζόμενοι με την καρδιά τους δοτική.

Οι άνθρωποι αυτοί, κρατάνε μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι για την ψυχή τους.
Όμως, αλίμονο αν το διαβείς. Εκεί συμβαίνει το μοιραίο λάθος.
Ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν ακόμα το κουράγιο να δώσουν, μεταμορφώνονται σε κάτι διαφορετικό.
Έχεις τελειώσει πια για αυτούς. Ο θεός ο ίδιος να κατέβει να τους πει να αλλάξουν γνώμη, τζάμπα κόπος, τζάμπα η διαδρομή.
Τόσο δα κράτησαν για τον εαυτό τους, έπρεπε να το σεβαστείς.
Θα πετάξουν όλες τις προσπάθειες, όλες τις αγωνίες, όλο το χρόνο που σπατάλησαν για σένα.
Χωρίς να μετανιώσουν ούτε δευτερόλεπτο. Χωρίς τύψεις και όνειρα τη νύχτα.
Ο σεβασμός στα όρια του άλλου, είναι το δικό τους όριο.

Έτσι, έρχεται κάποια στιγμή ένα παπουτσάκι και σου πατάει το όριο.
Και τότε απλώς το κόβεις, μαζί με τα δάκτυλα

Μόνο εμένα θέλω να φιλάς

Γράφει η Μαρία Λάμπρου. Μόνο εμένα θέλω να φιλάς. Στο μέτωπο, στα χέρια, στα χείλη. Να με φιλάς και να με ηλεκτρίζεις. Να ξεκινά η γλώσσα σου απ’τον καρπό μου, να περνάει τον ώμο, να καταλήγει στο λαιμό. Γλωσσοφιδάκι, θα σου πω για να γελάσεις. Μόνο εμένα θέλω να φιλάς τις ώρες που λείπεις. Τις φωτογραφίες μου, τα βιβλία, την κούπα του καφέ μου. Αποτύπωμα τα χείλη σου, πάνω στο δικό μου.  Και κάθε που θα με φιλάς ο χωροχρόνος θα μας κοροϊδεύει. Μια Αλάσκα, μια Κονγκό, μια Γουαδελούπη. Κάθε ταβάνι που θα βλέπουμε κι άλλο χρώμα. Και κάθε φιλί την αμέσως επόμενη στιγμή, θα ‘ναι παρελθόν και ξέρεις πόσο αγαπώ το παρόν. Δώσ’μου κι άλλο, άλλο ένα. Μόνο εμένα θέλω να φιλάς. Δεν ανέχομαι ούτε τα φιλιά του αέρα, των λόγων, της πλάκας. Τα φιλιά που θα γράψεις στην πρώην συμμαθήτρια στο τσάτ, αυτά με τα οποία θα τελειώσεις την κλήση στην κολλητή. Τα φιλιά σου μου ανήκουν. Και κάθε που σε βλέπω να τα ξοδεύεις αλόγιστα, εντελώς επιπόλαια κι εγωιστικά, θέλω να σε κλειδώσω στο σπίτι να μη σε ξαναδεί ανθρώπου μάτι. Μόνο εμένα θέλω να φιλάς, να μην ξεχνάει το στόμα μου τη γεύση σου λεπτό. Να σε κουβαλάω πάνω μου, να σε μυρίζω, να σουφρώνω και ν’ανασηκώνω τα χείλη μου, να φέρω το άρωμά σου στα ρουθούνια μου, να γεμίσει ο κόσμος ευτυχία. Να με φιλάς και να σε καταριέμαι, που βρέθηκε στο σύμπαν τέτοια δύναμη, ικανή να με κατατρέξει, να με παλιμπαιδίσεί, να της είμαι παντελώς παραδομένη και καθόλου να μη με κόφτει. Σκέτη εξουσία τα φιλιά σου κι αμαρτία ουκ έχω που παρασύρθηκα. Γι’αυτό σου λέω ότι μόνο εμένα θέλω να φιλάς. Δεν τη μοιράζομαι τη μαστούρα μου μωρό μου. Δεν τη δωρίζω, δεν τη σκοτώνω, δεν κάνω τα στραβά μάτια στο ξόδεμά της. Δεν είμαι κουλ κι απελευθερωμένη. Είμαι μια κομπλεξική του κερατά, εξαρτημένη από δυο εκατοστά δέρματος που ευτυχώς, είχα την επιφώτηση ένα βράδυ να αρπάξω και να κολλήσω στον τοίχο. Σπουδαία στιγμή, ίσως η σπουδαιότερη του βιογραφικού μου. Γι’αυτό μην ξεχνάς, να με φιλάς στον ύπνο σου, στο νεροχύτη, στην ουρά της ΔΕΗ. Να με φιλάς και να γελάμε. Να μη σηκωνόμαστε απ’το κρεβάτι. Να είμαστε ασυνεπείς, ασόβαροι, απρογραμμάτιστοι. Αστείοι. Έφηβοι ως τα εβδομήντα μας, χωμένοι σε παπλώματα, έξω να βρέχει κι ένα πράγμα να σου ζητώ ακόμη. Μόνο εμένα να φιλάς.

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/yourstories/item2140/Μόνο_εμένα_θέλω_να_φιλάς
Copyright © pillowfights.gr

Κάτι να καίει - Βασίλης Δεμιρτζόγλου Οι fake γκόμενες δεν πουλάνε πια

Πέμπτη βράδυ. Βρίσκομαι με παρέα σε γνωστό μπαρ της Θεσσαλονίκης. Λίγο το ποτό, λίγο το χαρούμενο κλίμα, λίγο η αγαμία που με βαρούσε εκείνο το διάστημα, γυρνάω το κεφάλι μου και την βλέπω. Σαν από ταινία, Barbie. Μετράω τρία δευτερόλεπτα και όπως μόνο εγώ ξέρω, πάω και της ανοίγω κουβέντα, με στυλ «δεν είν’ του γούστου μου κοπέλες σαν κι εσένα αλλά, κάτι έχω πάθει τελευταία και δεν είμαι καλά», που λέει και ο Μαζώ. Και όντως δεν ήταν του γούστου μου, αλλά ο πούτσος είναι απίστευτα πεισματάρης. Όσο μιλάμε, πέρα από την ψεύτικη βλεφαρίδα και το gel νύχι, μου έχει κάνει εντύπωση το πόσο βλήμα ήταν. Και όταν λέω βλήμα, εννοώ πως πέρα από την εμφάνισή της, δεν την ένοιαζε τίποτε άλλο, μόνο για τον εαυτό της είχε να πει. Ενδιαφέροντα μηδέν. Μην τα πολυλογώ αλλάζουμε τηλέφωνα και την κάνω με ελαφρά προς τους κολλητούς. Την επομένη, τα ρεμάλια φαγώθηκαν, «ρε πάρ'το τηλέφωνο το κορίτσι, ρε σαν ψεύτικη ήταν, ρε δεν χάνονται τέτοια κελεπούρια». Εγώ στο ψεύτικη κολλούσα. Έπειτα από στενό μαρκάρισμα σηκώνω το κινητό μου και της τηλεφωνώ. Ακόμα και η φωνή της ψεύτικη μου έμοιαζε. «Τι κάνεις, Χριστίνα;», «Καλά μωρέ», χλάτς η μαστίχα. «Είχα πολύ κουραστική μέρα, αλλά για εσένα μπορώ το βράδυ.»  Ρώτησα και ‘γώ με απορία τι μπορεί να έκανε που την κούρασε τόσο. «Πήγα λίγο από τα hondos, γιατί τελείωσε η mascara μου και δεν την βρίσκω παντού, μετά πέρασα από τη Σοφία να μου κάνει τα μαλλιά, γιατί με αυτήν την υγρασία φριζάρουν και δεν την παλεύω και τελικά ήπια και ένα καφέ με την Τίνα την νυχού μου, γιατί έπρεπε να κάνω πεντικιούρ, ξέρεις κάνω κάθε τρεις μέρες. Εσύ, τι έκανες σήμερα;» «Τίποτα το σημαντικό, θα τα πούμε από κοντά, στις δέκα, είναι καλά;»  Είμαι στο αμάξι, κάτω από το σπίτι της δέκα παρά πέντε, σωστός κύριος. Δεν παίρνω τηλέφωνο, περιμένω να πάει δέκα και μετά. Παίρνω τηλέφωνο στην ώρα μου και με ενημερώνει πως θα κατέβει σε δύο. Τα δύο έγιναν δέκα, αλλά άξιζαν τον κόπο. Εκθαμβωτική, ξανθό ολόισιο μαλλί, νύχι στην πένα, ντύσιμο και βάψιμο στην τρίχα. Ένιωσα σαν το φτωχό συγγενή. «Έχεις κανονίσει κάτι για μετά;», τη ρωτάω. «Όχι, μου λέει, είμαι όλη δική σου, γιατί ρωτάς;» «Μου φαίνεσαι πολύ ντυμένη βρε Χριστινάκι, γι’ αυτό.» «Ε, όχι και πολύ, σιγά τι έβαλα;» Μόνο την Άρτα, τα Γιάννενα τα κρατάω για το Σάββατο που θα πάω Βέρτη. Γενικά το γκομενάκι ήταν πολύ μπάνικο, ζάχαρη ψιλή, αλλά όσο πιο πολύ την κοιτούσα, τόσο πιο fake μου έμοιαζε. Ένιωθα σαν να με κοροϊδεύει. Κάθε πέντε λεπτά πήγαινε τουαλέτα. Την ρωτούσα άμα την πείραζε κάτι και εν τέλει πήγαινε για να φρεσκάρει το κραγιόν της, γιατί έμενε πάνω στο ποτήρι. Όλα όμως πήγαιναν καλά, γούσταρε την παρέα μου, γελούσε με τα αστεία μου, μου έριχνε και κοπλιμάν, έτοιμο το μωρό. Έλα όμως που ο πεισματάρης είχε άλλη άποψη. Αυτός βλέπεις τις γουστάρει αλλιώς τις γυναίκες. Τις γουστάρει όμορφες, αλλά φυσικές, δε θέλει να τον χαϊδεύεις με τις βλεφαρίδες σου. Θέλει να του χαμογελάς και να βλέπει τα φυσικά σου δοντάκια, όχι την κιμωλία που τα κάλυψε. Θέλω να μπορώ να σου σφίξω το χέρι και να μην ανησυχώ πως θα σπάσει το γαλλικό. Να σου πιάσω τα μπούτια και να το απολαύσεις, όχι να σκέφτεσαι μήπως αφήσει μελανιά. Σε θέλω φυσική, με τις ατέλειές σου. Μη προσπαθείς να κρύψεις τις φακίδες σου με ένα κιλό make up, είναι σκέτη γλύκα οι φακίδες σου μάτια μου. Και αυτή η ενίσχυση στο στήθος σου, φωνάζει από μακριά ανασφάλεια. Κι εμένα ξέρεις μου αρέσουν πολύ τα φυσικά σου μικρά βυζάκια. Κράτα την τέλεια εμφάνιση για την ημέρα του γάμου σου και έλα στο ραντεβού μας φυσική, με τα ψεγάδια σου. Δεν είμαι ο Brad, δεν είσαι η Jolie, χώνεψέ το. Αν θες να στρώσεις κάτι, δώσε λίγο βάση στο μέσα σου μπας και κάνουμε και καμιά κουβέντα της προκοπής. Βαρέθηκα να περιμένω να έρθεις από την τουαλέτα και να μου μιλάς για την νέα τάση με τα smokey eyes. Δεν με καυλώνουν οι πειραγμένες σου φωτογραφίες στο instagram με τα 2000 like, απεχθάνομαι το duck face που προσπαθείς να μου λανσάρεις σαν την φυσική έκφραση του προσώπου σου. Δεν έχεις τόσο μεγάλα χείλη, μάθε να ζεις με αυτό. Πάψε να προσποιείσαι. Αν δεν είσαι ο εαυτός σου, χαρά στα σκέλια σου δε θα δεις ποτέ, στο υπογράφω. Το ραντεβού τελείωσε άδοξα, καθώς την πήγα σπίτι της και ενώ περίμενε να την φιλήσω, κλασικά, εγώ σφύριζα ρυθμικά. «Να το ξανακάνουμε», μου λέει, «πέρασα πολύ όμορφα, λίγοι άντρες ξέρουν να ακούνε.» Δεν την ξαναπήρα ποτέ, δεν απάντησα ποτέ στα μηνύματα της. Είχα ξενερώσει. Πάρ' το χαμπάρι κοπελιά. Ο κόσμος δεν γυρίζει γύρω από το κραγιόν σου και εγώ δεν έχω υπομονή. Ή θα γίνεις φυσιολογική κοπέλα και όχι Βarbie, ή γκόμενο δε θα σταυρώσεις ποτέ. Χαμήλωσε λίγο την μύτη σου και βάλε λιγότερο άρωμα, και τότε τα ξαναλέμε

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/kati_na_kaiei/item2185/Οι_fake_γκόμενες_δεν_πουλάνε_πια
Copyright © pillowfights.gr

απομυθοποίηση το λένε ... όταν φύγουν τα "κουρτινάκια" (έρωτας/θαυμασμός/ενθουσιασμός/καύλα) , τότε έχεις τον άλλον απέναντι σου γυμνό και ατόφιο και τότε ξεκινάει το πανηγύρι της αποδοχής ή της αποσύνδεσης..!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!!

Επιλέγω το μαζί σου, τι δεν καταλαβαίνεις; Ό,τι χροιά κι αν έχει, όποια σημασία κι αν θελήσεις να του δώσεις, εγώ επιλέγω το μαζί σου. Από την Έλλη Πράντζου.

Όσο πιο ηφαιστειώδης γίνεται η επιθυμία μου να βγάλω από μέσα μου ό,τι με βασανίζει εδώ και κάμποσο καιρό, τόσο πιο μουδιασμένη αισθάνομαι απέναντι στην ιδέα του να σου εξομολογηθώ επιτέλους τα πάντα. Ναι, λοιπόν, κατάφερα και σε ερωτεύτηκα. Και μη διανοηθείς να με ρωτήσεις πώς μου συνέβη αυτό, δε θα άντεχα να ξαναδώσω μια απάντηση πανομοιότυπη με αυτές που διαβάζουμε ή ακούμε από όσους αποφασίζουν να μιλήσουν κατά καιρούς για τον έρωτα. Άσε που την ξέρεις ήδη κι εσύ ο ίδιος, οπότε δε μας χρειάζονται τα ρητορικά ερωτήματα στην παρούσα φάση. Πάμε παρακάτω. Τι είναι αυτό που με κάνει να φοβάμαι και μόνο στη σκέψη ότι θα σε βάλω απέναντι μου, όπως τόσες φορές τόλμησα να κάνω στη φαντασία μου, και θα σου πω όλα αυτά που σωρεύω μέσα μου μήνες τώρα; Γιατί παραμένω να βασανίζομαι εγκλωβισμένη στην κλειστοφοβία των ανέκφραστων συναισθημάτων μου αντί να τ’ αφήσω ελεύθερα ν’ αναπνεύσουν; Η πρώτη μου σκέψη είναι, πως με αποτρέπει η ιδέα της απόρριψης. Ξέρω, όμως, μέσα μου πως αυτό από μόνο του δεν αποτελεί τον βασικό λόγο για να μη σου μιλήσω. Εκείνο που με τρομάζει πιο πολύ είναι το τι θα έφερνε η απόρριψη και το σοβαρό ενδεχόμενο να σε χάσω μετά από μια τέτοια εξομολόγηση. Και σε αυτό το σημείο έρχεται η αφελής απορία μιας ερωτευμένης που ηχεί παραπονιάρικα στ’ αυτιά μου όταν σε σκέφτομαι να στέκεσαι αμήχανα απέναντί μου μην ξέροντας πώς ν’ αντιμετωπίσεις το ότι εγώ σε θέλω: Γιατί θα πρέπει να με απομακρύνεις μόλις μάθεις πως τα δικά μου συναισθήματα δεν περιορίζονται στο επίπεδο της φιλίας; Δε θα με καλύψεις αν απαντήσεις πως θα το έκανες για να με προστατεύσεις. Αν ποτέ σου ερωτεύτηκες πραγματικά ή τουλάχιστον όπως εγώ έχω στο νου μου ότι νιώθει ένας πραγματικά ερωτευμένος, θα γνωρίζεις πως ο «παθών» επιλέγει να έχει δίπλα του με κάθε τρόπο και κόστος εσένα που τόλμησε να ξεχωρίσει μέσα του από όλους τους άλλους. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σταθεί πλάι σου μόνο σα φίλος. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως είναι καταδικασμένος να φτάνει κάθε μέρα στην πηγή και να ξαναφεύγει στο τέλος αφυδατωμένος. Ακόμη κι αν ξέρει ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στην ισοπεδωτική θέση να σε δει να μοιράζεσαι με άλλον, όσα δε θέλησες να δώσεις σ’ εκείνον και δεν τον άφησες να σου δώσει. Προτιμά να είναι εκεί, φίλος για σένα δήμιος για τον εαυτό του, γιατί ξέρει πως η απουσία σου δε συγκρίνεται με τους μικρούς ακαριαίους θανάτους που θα βιώνει κάθε μέρα μαζί σου. Ξέρει πως η απουσία σου θα είναι αιώνιο βασανιστήριο που θ’ αναγκαστεί να αντιμετωπίσει μόνος, χωρίς καν την ανταμοιβή του να σε βλέπει απλά να του χαμογελάς. Γι’ αυτό κι εγώ σου λέω ότι προτιμώ να τρελαίνομαι δίπλα σου παρά να τυραννιέμαι μακριά σου! Δε θα με κάλυπτε, λοιπόν, η καλή σου πρόθεση ως απάντηση γιατί πολύ απλά δεν έχεις το δικαίωμα να αποφασίσεις εσύ το τι θα πονούσε εμένα πιο πολύ. Μήπως είσαι εσύ αυτός που δε θα κατάφερνε τελικά να διαχειριστεί την αλήθεια, γι’ αυτό θα με απομάκρυνες αν αποφάσιζα να σου μιλήσω ανοιχτά; Μήπως είσαι εσύ αυτός που δε θα άντεχε να ξέρει πως όταν είμαι πλάι του δε λιώνω σα φίλη αλλά σαν όλα όσα θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος για έναν άλλον; Μα γιατί σ’ ενοχλεί το παραπάνω μου αν δεν το θέλεις; Άφησέ το απλώς να θεριεύει μόνο μέσα μου, όπως έκανε τόσον καιρό· και πάρε το λιγότερο που μπορώ να σου δώσω. Είμαι ίσως εγωίστρια που θέλω να υπάρχω στη ζωή σου όπως εσύ επιλέξεις και το ξέρω. Εμπεριέχει ένα είδος μαζοχιστικού ανιδιοτελούς εγωισμού το να ζητάς να είσαι έστω φίλος με κάποιον που ερωτεύτηκες, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται… Επιλέγω το μαζί σου, τι δεν καταλαβαίνεις; Ό,τι χροιά κι αν έχει, όποια σημασία κι αν θελήσεις να του δώσεις, εγώ επιλέγω το μαζί σου. Ξέρω ότι θα σου πούνε πως δε γίνεται. Άκου λοιπόν κάτι που μάλλον σου διαφεύγει: Θα το κάνω εγώ να γίνει! Γιατί μάτια μου, έτσι είναι όσα αισθάνομαι για ‘σένα. Γεννημένα έξω από καθετί που θ’ ακούσεις να σου λένε πως δε γίνεται…

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/devil_angel/item2365/Προτιμώ_να_τρελαίνομαι_δίπλα_σου_παρά_να_τυραννιέμαι_μακριά_σου
Copyright © pillowfights.gr

Οι 5 συνήθειες που μας ασχημαίνουν Μικρές καθημερινές συνήθειες που κάνουν κακό στην υγεία αλλά και την ομορφιά μας.


Το τσιγάρο
Αν δεν το έχετε ακόμη συνειδητοποιήσει, το τσιγάρο είναι καταστροφικό όσο και να το μειώσετε. Προκαλεί περισσότερα μακροπρόθεσμα προβλήματα υγείας απ' όσα μπορούμε να φανταστούμε μεταξύ των οποίων καρκίνο του πνεύμονα, καρδιαγγειακές παθήσεις και οστεοπόρωση. Όμως εκτός από τα χημικά, τις τοξίνες και τις καρκινογόνα στοιχεία, ο καπνός του τσιγάρου που πηγαίνει στο πρόσωπο μας φράζει τους πόρους και μπορεί να δημιουργήσει λεκέδες στην επιδερμίδα που την κάνουν να μοιάζει κουρασμένη και γερασμένη. Επίσης το τσιγάρο ξεραίνει το δέρμα μας στερώντας του κάθε ενυδατικό στοιχείο αποχρωματίζοντας το ακόμη περισσότερο.

Ηλιοθεραπεία χωρίς αντηλιακό
Με τόσες έρευνες και μελέτες που έχουν γίνει για τις βλαβερές συνέπειες των UV ακτίνων του ήλιου για το δέρμα μας, κανείς θα πίστευε ότι όλοι θα φορούσαμε αντηλιακό όταν είμαστε εκτεθειμένοι στον ήλιο. Δεν έχει σημασία αν το δέρμα μας δεν καίγεται και μόνο μαυρίζει. Ο ήλιος κάνει μακροπρόθεσμα ζημιά θέτοντας μας σε κίνδυνο για μελάνωμα αλλά και κάνοντας το να γερνά με πιο γρήγορους ρυθμούς.  

Η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ
Το οινόπνευμα έχει και βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες αρνητικές επιδράσεις. Αν και σαν υπερβολική ορίζεται η κατανάλωση πάνω από πέντε ποτά σε ένα βράδυ, αυτό μπορεί να διαφέρει από σωματότυπο σε σωματότυπο. Πέρα από τις σημαντικές αρνητικές επιδράσεις στην υγεία η υπερβολική δόση αλκοόλ επηρεάζει την εμφάνιση μας προσθέτοντας μας κιλά αφού τα οινοπνευματώδη έχουν πολλές θερμίδες.

Η χαλαρή στάση σώματος
Το να καμπουριάζουμε για μεγάλες περιόδους μπορεί να επιβαρρύνει πολύ την σπονδυλική μας στήλη όμως και σε επίπεδο εμφάνισης όσο λιγότερο καμπουριάζουμε τόσο οι μυς σας φαίνονται σφιχτοί και δυνατοί. Επίσης μελέτες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που καμπουριάζουν δίνουν μια άσχημη εικόνα για τον εαυτό τους και το σώμα τους ενώ ταυτόχρονα  φαίνονται ιδιαίτερα ανασφαλείς.

Το να αγγίζουμε συνεχώς το πρόσωπό μας
Με το να μεταφέρουμε στο πρόσωπο την σκόνη και τα βακτήρια που έχουμε στα χέρια μας κατά την διάρκεια της μέρας γινόμαστε επιρρεπείς σε μολύνσεις που μας κάνουν να μην δείχνουμε φρέσκοι και υγιείς.

Πώς είναι το παιδάκι Αιγόκερως (tη κορη μου..)

Αν το μωράκι σας γεννήθηκε μεταξύ 22 Δεκεμβρίου και 20 Ιανουαρίου, τότε ανήκει στο ζώδιο του ...