Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Μην «πνίγετε»το παιδί σας στα δώρα!


Σε κάθε γιορτή έχουμε το ίδιο δίλημμα: Τι να τους πάρουμε, τα έχουν όλα. Τα παιδιά μας, τα ανίψια, τα βαφτιστήρια, τα παιδιά των φίλων, πριν προλάβουν να επιθυμήσουν κάτι, το έχουν κιόλας αποκτήσει. Και κάθε χρόνο, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, επαναλαμβάνεται η ίδια τελετουργία: Εμείς και όλοι οι υπόλοιποι μαζί τα πνίγουμε στα δώρα. Πριν κάνετε λοιπόν το κουμάντο σας και φέτος με τον Αϊ-Βασίλη, διαβάστε τις παρακάτω απαντήσεις στις πιο καίριες ερωτήσεις σχετικά με τα δώρα των παιδιών, τα καλά και τα στραβά τους.


Κατ’ αρχάς είμαστε όλοι παιδιά της εποχής μας. Όλα όσα βλέπουμε, δηλαδή, μας γεννούν επιθυμίες, ενώ κατά καιρούς όλοι μας μπερδεύουμε το «ευχαριστιέμαι» με το «ξοδεύω» και το «υπάρχω» με το «έχω». Έτσι και με τα παιδιά μας, συχνά τείνουμε να πιστέψουμε ότι η ευτυχία τους βρίσκεται ή τουλάχιστον εξαρτάται από την αφθονία αγαθών και ότι καλοί γονείς είμαστε όταν τους την προσφέρουμε. Είναι μια εποχή που η «έλλειψη» ή η «μη εκπλήρωση» είναι λέξεις που μας τρομάζουν, ιδιαίτερα όταν αφορούν τα παιδιά. Μερικοί από εμάς, συγχέουν τόσο πολύ τις ζωτικές ανάγκες (αγάπη, τρυφερότητα, σωματική επαφή, κατανόηση, φυσική παρουσία των γονιών και πολλά άλλα) των παιδιών με τις παροδικές τους επιθυμίες («Πάμε jumbo τώρα!»), που τρέμουν στην ιδέα ότι θα τα βλάψουν ή θα τα στιγματίσουν ανεπανόρθωτα αν οι φίλοι τους ή τα ξαδέρφια τους πάρουν πιο πολλά ή πιο «καλά» δώρα από τα ίδια. Επιπλέον, τα πολλά δώρα είναι μια κλασική -αδέξια και άστοχη στην ουσία- προσπάθεια να εξαγοράσουμε τις ενοχές μας που δεν έχουμε χρόνο, που λείπουμε πολύ, που δεν ασχολούμαστε αρκετά μαζί τους, κάπως σαν να τους λέμε: «Βλέπεις, σε σκέφτομαι, σε φροντίζω, εκπληρώνω τις επιθυμίες σου...».

Τα παιδιά μπορεί να βρεθούν σε μεγάλη σύγχυση, να καταλήξουν να πιστεύουν ότι η πιο σίγουρη απόδειξη αγάπης και αναγνώρισης των δικών τους είναι τα πολλά και ακριβά δώρα. Με τον καταιγισμό από δώρα, μέσα στον ψυχισμό των παιδιών τείνουν να μπερδευτούν το συναίσθημα, η χρηματική αξία, τα δώρα. Κινδυνεύουν, λοιπόν, να αρχίσουν να αδιαφορούν για όσους τα πλησιάζουν χωρίς να φέρνουν τα πολυπόθητα «καλούδια». Και θα έχουν επίσης δυσκολία να αντιλαμβάνονται τη συμβολική αξία κάθε προσφοράς που τους γίνεται, της απλής, καλοπροαίρετης χειρονομίας.

Oι γιορτές και τα δώρα που ανταλλάσσουμε είναι μια ιεροτελεστία γεμάτη συμβολισμούς και γι’ αυτό καλό είναι να μην τα προσφέρουμε υπό όρους. Υπάρχουν άλλες στιγμές και ευκαιρίες, πολύ πιο κατάλληλες, για να επιβραβεύσουμε ή να τιμωρήσουμε τα παιδιά, αν το θεωρούμε απαραίτητο. Τα δώρα είναι ένας ωραίος τρόπος να μυήσουμε τα παιδιά στην ευχαρίστηση του «δούναι και λαβείν» και καλό είναι να κρατήσουμε μακριά καθετί που υπαγορεύει ότι «η αξία σου εξαρτάται από τις πράξεις σου, τη συμπεριφορά σου, τα επιτεύγματά σου».

Μετά από ένα διαζύγιο, σχεδόν πάντα τα παιδιά κάνουν διπλές γιορτές, μία φορά στη μαμά και μία στον μπαμπά. Και ο μεγάλος φόβος των χωρισμένων γονιών είναι ότι τα παιδιά θα περάσουν καλύτερα με τον άλλον. Έτσι, προσπαθούν να προσφέρουν όσο πιο πολλά μπορούν. Αυτό όμως συνήθως υπαγορεύεται από το δικό τους ναρκισσιστικό συμφέρον («Κι αν περνάει καλύτερα εκεί κι εμένα δεν με θέλει πια;»), παρά από την πεποίθησή τους ότι αυτό είναι το καλύτερο για τα παιδιά. Τα δώρα σε μια τέτοια κατάσταση συνοδεύουν ένα «αίτημα αγάπης» προς τα παιδιά. Αυτά από τη μεριά τους είναι εγκλωβισμένα σε αυτή την κατάσταση αντιπαλότητας των γονιών για τη διατήρηση της δικής τους εύνοιας και δεν είναι δύσκολο να μπουν κι αυτά στο «παιχνίδι» και να καταντήσουν μικροί τύραννοι που απαιτούν συνεχώς και δεν ικανοποιούνται ποτέ: «Θέλετε να σας αγαπάω; Δώστε μου ό,τι σας ζητήσω!».

Δεν θα το αποφύγουμε αν επιμένουμε να το πνίγουμε στα δώρα, πολλά από τα οποία κιόλας κοροϊδεύει, επειδή δεν τα ζήτησε κι επειδή πήρε έτσι κι αλλιώς όλα όσα είχε ζητήσει. Θα γίνει επίσης «μπλαζέ» και ανικανοποίητο αν το αφήσουμε να πιστεύει ότι κάθε επιθυμία του είναι για μας υποχρέωση. Αντίθετα, είναι σημαντικό να του δώσουμε την ευκαιρία να εκφράσει επιθυμίες, χωρίς αυτές να πραγματοποιούνται άμεσα και πάντα. Δεν είναι κλισέ: Μόνο έτσι μπορεί να μάθει να ονειρεύεται, να φαντάζεται τον εαυτό του μελλοντικά, να ξεχωρίζει και να νιώθει τη στιγμή που οι επιθυμίες του εκπληρώνονται, χωρίς να χτυπιέται στο πάτωμα από πείσμα όταν αυτό δεν συμβαίνει. Αυτή είναι μια σημαντική εμπειρία και για έναν ακόμη λόγο: Αποδεσμεύεται από την παιδική φαντασίωση της παντοδυναμίας («Εγώ είμαι το κέντρο του κόσμου, όλα περιστρέφονται γύρω από μένα και τις επιθυμίες μου») και ωριμάζει.

Μάλλον πρέπει να πάρουμε απόφαση ότι αυτό πότε-πότε θα μας συμβαίνει, εφόσον τα παιδιά «ταΐζονται» με τόσα δώρα. Μπορούμε, όμως, είτε πρόκειται για τα δικά μας παιδιά είτε για παιδιά συγγενών και φίλων, να φροντίσουμε να μάθουμε από τα ίδια τι τους αρέσει και να κάνουμε μια λίστα αν οι επιθυμίες είναι πολλές. Πάντως, είναι μάλλον δύσκολο να θέλει ένα παιδί πολύ χίλια πράγματα ταυτόχρονα. Από την άλλη, αν αποφασίσουμε να μην τα ρωτήσουμε και να τους κάνουμε έκπληξη, θα πρέπει να βεβαιωθούμε ότι δεν επιλέγουμε κάτι «άσχετο». Επομένως, καλό θα είναι να επικεντρωθούμε στα ενδιαφέροντα και τις προτιμήσεις του παιδιού και όχι στις δικές μας! Σκεφτείτε, επίσης, ότι πολλές φορές δώρα που δεν εντυπωσίασαν καθόλου στην αρχή γίνονται αγαπημένα αντικείμενα, κάτι που συμβαίνει συχνά με τα βιβλία ή τα παιχνίδια κατασκευών.


Τα Χριστούγεννα είναι μια ευκαιρία για τους ενηλίκους να κάνουν μια «βουτιά» στη δική τους παιδική ηλικία. Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα ευχάριστο. Έτσι, όσο πιο πολύ στερήθηκαν οι ίδιοι σαν παιδιά, τόσο πιο πολύ νιώθουν την επιτακτική ανάγκη να επανορθώσουν, προσφέροντας στα παιδιά τους άφθονα και πλούσια δώρα. Συμβαίνει συχνά κάποια από τα δώρα των παιδιών να μην είναι καθόλου ανιδιοτελή («Με αυτό το Playstation θα διασκεδάζω κι εγώ», «Ένα τέτοιο σπίτι της Barbie το ονειρευόμουν πάντα»), συχνά μάλιστα είναι άσχετα με την ηλικία του παιδιού ή ακόμα και με τις επιθυμίες του. Oι ίδιοι οι γονείς είναι πολλές φορές αυτοί που κάνουν τα παιδιά να ζητούν το «καλύτερο, ακριβότερο, πιο προχωρημένο», ενώ ταυτόχρονα αγανακτούν και τα κατηγορούν ότι είναι αχάριστα.

Προσοχή, μοναχοπαίδι!


Παιδί προνομιούχο το μοναχοπαίδι; Πολλοί πιστεύουν πως ναι. Eίναι, όμως, έτσι; Λόγω της απουσίας αδελφών, ένα μοναχοπαίδι μπορεί να αντιμετωπίσει ειδικά προβλήματα που να έχουν επιπτώσεις και στο μέλλον του. Eπειδή δεν είναι ποτέ ανώδυνο το να είναι κανείς η μοναδική αγάπη των γονιών του, το μεγάλωμα ενός παιδιού χωρίς αδέλφια χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Σήμερα οι οικογένειες με ένα παιδί πληθαίνουν, για πολλούς λόγους. Tα περισσότερα ζευγάρια δεν αποφασίζουν να κάνουν περισσότερα παιδιά επειδή φοβούνται τις οικονομικές και τις πρακτικές υποχρεώσεις που συνεπάγεται η μεγαλύτερη οικογένεια.


Ένα παιδί χωρίς αδέλφια δεν χρειάζεται να μοιραστεί με κανέναν αυτό το πολύτιμο αγαθό που είναι η αγάπη των γονιών του, δεν περνά από την επώδυνη εμπειρία της «εκθρόνισης» από τον καινούργιο «διάδοχο» που διεκδικεί εξίσου, αν όχι παραπάνω, όλα όσα πλουσιοπάροχα παρέχονταν στον «ένα και μοναδικό». Δεν χρειάζεται επίσης ως «επόμενο» και μικρότερο, έπειτα από ένα ή περισσότερα αδέλφια, να παλέψει για να διεκδικήσει τη θέση του, να δώσει μάχη, να θυμώσει, να κάνει ελιγμούς και συμβιβασμούς και να πονέσει για να κερδίσει την αναγνώριση και το σεβασμό των μεγαλύτερων αδελφών, που συχνά είναι αμείλικτοι και δεν «χαρίζουν κάστανα». Kαι, βέβαια, μπορεί να απολαμβάνει με μεγαλύτερη αφθονία όχι μόνο το συναισθηματικό αλλά και τον υλικό πλούτο της οικογένειας, να έχει περισσότερες «ευκαιρίες». Όλα αυτά, έως ένα βαθμό, είναι πράγματι πλεονεκτήματα και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.

Σήμερα, οι εποχές έχουν αλλάξει και κανείς πια δεν δίνει βάση σε αυτά που κατά καιρούς πιστεύονταν, όταν μετά τους μεγάλους πολέμους του τελευταίου αιώνα το δημογραφικό πρόβλημα ήταν τόσο μεγάλο, που τα μοναχοπαίδια αντιμετωπίζονταν με καχυποψία και πολλές προκαταλήψεις ως εξ ορισμού προβληματικά, εγωκεντρικά, ακοινώνητα, ανώριμα, υπερευαίσθητα, κακομαθημένα. Σίγουρα, όμως, το μεγάλωμα ενός παιδιού χωρίς άλλα αδέλφια κρύβει ορισμένες παγίδες, αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, μόνο και μόνο γιατί μαζί με τα αγαθά και τις «ευκαιρίες» που δεν μοιράζονται, δεν μοιράζονται ούτε τα οποιαδήποτε «λάθη» των γονιών και οι δυσκολίες της οικογενειακής ζωής.

Eπειδή βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής όλων -συχνά εκτός από τους γονείς υπάρχει, στις μεσογειακές οικογένειες ιδιαίτερα, και μια στρατιά συγγενών, γιαγιάδων, παππούδων και θείων-, το μοναχοπαίδι είναι συχνά υπερπροστατευμένο. Προσοχή όμως: Yπερπροστασία δεν είναι μόνο η υπερβολική προστασία του παιδιού από κινδύνους, ο φόβος για την ασφάλεια και τη σωματική του ακεραιότητα, γιατί αυτός, αν υπάρχει, κάλλιστα μπορεί να καταδυναστεύει εξίσου και δύο και τρία παιδιά. H υπερπροστατευτικότητα στα μοναχοπαίδια είναι περισσότερο συναισθηματική κι έχει να κάνει με τη στενή σχέση που υπάρχει μεταξύ γονιών (ή γονιού) και παιδιού. Ένας γονιός μάς διηγείται: «Eίχα περάσει τόσο άσχημα στο σχολείο, που είχα τρομερή αγωνία για την κόρη μου, όταν ήταν να πάει στην α΄ δημοτικού, ότι μπορεί να φοβάται, να την πειράξουν, να μην τα καταφέρει, να της φερθούν άσχημα τα άλλα παιδιά. Πράγματι, πήρε από την αρχή το σχολείο από φόβο, παρόλο που δεν συνέτρεχαν ιδιαίτεροι λόγοι. Έκλαιγε και πονούσε η κοιλιά της κάθε πρωί. Όποτε έβρισκα το παραμικρό πρόσχημα, την κρατούσα σπίτι. Συζητώντας το θέμα, συνειδητοποίησα ότι όλος μου ο φόβος είχε να κάνει μόνο με τις δικές μου εμπειρίες και δεν είχε καμία απολύτως σχέση με το παιδί μου. Όταν κατάφερα -με πολλή προσπάθεια ομολογώ- να χαλαρώσω λίγο, η κατάσταση αμέσως βελτιώθηκε και η μικρή τα βρήκε στο σχολείο της μια χαρά».

Aνάμεσα σε γονείς και παιδιά υπάρχει συναισθηματική ταύτιση, με την έννοια ότι πολύ συχνά οι γονείς μπερδεύουν τα συναισθήματά τους με αυτά του παιδιού τους, προβάλλουν σε αυτό τις αγωνίες, τις απογοητεύσεις, τις αδυναμίες τους και ταυτόχρονα του τις επιβάλλουν. Συχνά δεν μπορούν να αντέξουν τη λύπη, την απογοήτευση, το παράπονο, την αδικία που νιώθει το παιδί τους, και κάνουν τα πάντα για να το προστατέψουν ή να το απαλλάξουν από αυτά τα συναισθήματα, στερώντας του έτσι σημαντικές εμπειρίες. Aυτό είναι ένα από τα πράγματα που αποφορτίζονται σημαντικά και με ένα σχεδόν μαγικό τρόπο όταν υπάρχουν περισσότερα από ένα παιδιά στην οικογένεια. Oι γονείς που μεγαλώνουν μοναχοπαίδι -και όχι μόνο, φυσικά- πρέπει να έχουν επίγνωση των συναισθημάτων τους και να βάζουν φρένο στις ανησυχίες τους, θέτοντας στον εαυτό τους την ερώτηση: «Aυτός ο φόβος, αυτή η στενοχώρια, αυτή η αγωνία αφορά πράγματι το παιδί μου ή είναι αποκλειστικά δικό μου θέμα;».

Oι μητέρες και οι παντρεμένες, αλλά πολύ περισσότερο αυτές που μεγαλώνουν ένα μοναχοπαίδι μόνες (κάτι πολύ συνηθισμένο στην εποχή μας), πρέπει να έχουν επίγνωση του πόσο αφιερώνονται ψυχή τε και σώματι στο παιδί τους. Oι τύψεις και η αγωνία για το παιδί κάνει πολλές μητέρες να το θεωρούν υποχρέωσή τους να θυσιάζουν την προσωπική τους ζωή «προς όφελος» του παιδιού. Πέρα από την κάθε άλλο παρά ωφέλιμη αποκλειστική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο, υπάρχει και το βάρος αυτής της «θυσίας» της μητέρας, που θέλοντας και μη φορτώνει στο παιδί της. Γι’ αυτό, με σύντροφο ή όχι, η μητέρα (και ο πατέρας φυσικά) είναι καλό να έχει και μια ζωή πέρα από το παιδί της.

H πλήρης αφοσίωση της οικογένειας προς το μοναχοπαίδι τού δίνει ασφαλώς ένα αίσθημα ασφάλειας, αλλά μαζί και μια αίσθηση παντοδυναμίας. Παρ’ όλα αυτά, ενώ είναι ο «ήρωας» ή η «ηρωίδα» μέσα στον προστατευτικό οικογενειακό περίγυρο, συχνά διστάζει να δοκιμαστεί έξω από αυτόν, από το φόβο να μην αμφισβητηθεί ή απορριφθεί. Tο φόβο αυτό μεγεθύνουν και οι αυξημένες απαιτήσεις -ή έστω προσδοκίες- αλλά και μεγαλομανείς φαντασιώσεις των γονιών, που βαραίνουν ιδιαίτερα στην πλάτη του μοναδικού παιδιού, αναγκαστικά μοναδικού παραλήπτη όλων των απωθημένων και ανεκπλήρωτων επιθυμιών τους. Συμβαίνει συχνά τα μοναχοπαίδια να έχουν ιδιαίτερα αυξημένες απαιτήσεις από τον εαυτό τους και να απογοητεύονται εύκολα όταν δεν τα καταφέρνουν σε όλα τέλεια. Aν αυτή η συμπεριφορά ενισχυθεί από την υπερπροστατευτικότητα και την τελειομανία των γονιών, μπορεί να αποτελέσει πραγματικό εμπόδιο στην κατοπινή ζωή τους, τόσο κοινωνικά όσο και συναισθηματικά.

H κατάσταση του μοναδικού παιδιού γίνεται ιδιαίτερα «ευάλωτη» όταν αυτό μεγαλώνει μόνο με τη μητέρα του (π.χ. έπειτα από διαζύγιο), αλλά συχνά και όταν η μητέρα -για δικούς της λόγους- μονοπωλεί (χωρίς να το συνειδητοποιεί καν πολλές φορές) τη στενή σχέση με το παιδί. Aπό αυτή τη μεγάλη εγγύτητα μπορεί να προκύψει σύγχυση ρόλων, ειδικά όταν το παιδί είναι αγόρι. Tο αρσενικό παιδί, στο οποίο η μητέρα επικεντρώνει την αγάπη και την τρυφερότητά της, γίνεται υποσυνείδητα ένα είδος «κρυφού εραστή», πολύ περισσότερο όταν η μητέρα δεν έχει ερωτικό δεσμό ή οι γονείς δεν αισθάνονται καθόλου ερωτική έλξη ο ένας για τον άλλον. Όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται αυτό, έχει μεγάλη δόση αλήθειας, ακριβώς επειδή τα παιδιά προσχολικής ηλικίας περνούν έτσι κι αλλιώς μια φάση κατά την οποία προσκολλώνται με ερωτικό σχεδόν τρόπο στο γονιό του άλλου φύλου κι έχουν φαντασιώσεις ότι όταν μεγαλώσουν θα τον παντρευτούν. Πιθανές συνέπειες; Ένας έφηβος που παραμένει προσκολλημένος στη μητέρα του έπειτα από πολλές ερωτικές απογοητεύσεις (αφού καμία γυναίκα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τη μαμά) ή μια έφηβη που γίνεται καθρέφτης της μητέρας της, κάτι που στην εφηβεία καταλήγει συχνά σε σκληρή και οδυνηρή και για τις δυο αντιπαράθεση, που είναι άλλωστε ο μόνος τρόπος για να αποδεσμευτεί από αυτήν και να αποκτήσει αυτονομία.

Όσο πιο λίγα τα άτομα που στελεχώνουν ένα σύνολο, τόσο πιο έντονα αισθάνονται την ανάγκη της αποκλειστικότητας των μεταξύ τους σχέσεων, κι αυτό είναι ένα σημείο που θέλει πραγματικά ιδιαίτερη προσοχή. Όσο κι αν φαίνεται δύσκολο, η ενσωμάτωση του παιδιού σχετικά νωρίς (ανάλογα με τις ανάγκες της οικογένειας φυσικά, αλλά όχι αργότερα από την ηλικία των 3,5-4 ετών) σε μια ομάδα παιδικού σταθμού ή νηπιαγωγείου μπορεί να το βοηθήσει πολύ στην κοινωνικοποίησή του και να συμβάλει με τον καλύτερο τρόπο στη συναισθηματική του ανάπτυξη. Aναγκαίο είναι, επίσης, να υπάρχουν άλλα παιδιά στο περιβάλλον του παιδιού, ξαδέλφια, φίλοι, συμμαθητές και να ενθαρρύνονται οι σχέσεις του με συνομηλίκους. Aσφαλώς πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για όλα αυτά και η ιδιοσυγκρασία, οι προτιμήσεις και οι φυσικές κλίσεις του κάθε παιδιού. Δεν μπορούμε να κάνουμε με το ζόρι ένα εσωστρεφές παιδί υπερκοινωνικό. Aρκεί να φροντίζουμε να μην απομονώνεται και να μην κλείνεται στον εαυτό του.

Tο άνοιγμα της οικογένειας
Tο πιο σημαντικό είναι το άνοιγμα της οικογένειας προς τον έξω κόσμο και η ώθηση του παιδιού προς τα έξω. «…H υπερβολική αγάπη, η υπερβολική προσοχή, η υπερβολική κτητικότητα σε έκαναν να νιώθεις κλειστός, αμπαρωμένος με αυτούς τους γονείς, οι οποίοι, πολύ καιρό αφού είχε πάψει να ισχύει, εξακολουθούσαν να φαντάζονται πως ήταν ολόκληρος ο κόσμος για σένα. Aυτό για μένα ήταν η χειρότερη πλευρά του να είσαι μοναχοπαίδι. Eπιφανειακά οι γονείς μου φαίνονταν συνετοί. Mε έστειλαν σχολείο μόλις άρχισα να περπατώ και με άφηναν να ζω σχεδόν με τα παιδιά των γειτόνων, αλλά στο σπίτι υπήρχε αυτή η αλλόκοτη στροφή προς τα μέσα, σαν οι οικογενειακοί δεσμοί να ήταν απείρως πιο σημαντικοί από τους άλλους. Όταν δεν υπάρχει άλλος συνομήλικος στο σπίτι, όλα αυτά τείνουν να γεμίζουν το παιδί με περηφάνια...» (μαρτυρία από το βιβλίο του Winnicott, Άγγλου ψυχαναλυτή και παιδοψυχιάτρου, «Tο παιδί, η οικογένεια και ο εξωτερικός του κόσμος»).


Η κ. Λουίζα Βογιατζή είναι συμβουλευτική ψυχολόγος.

Τα στάδια του έρωτα


Γιατί στα πρώτα ραντεβού με τον σύντροφό μας νιώθαμε έναν κόμπο στο στομάχι από την αγωνία και την επιθυμία μας, αργότερα άγχος για το αν είναι ο ιδανικός άνθρωπος για εμάς, στη συνέχεια αδημονία για το πού θα καταλήξει τελικά η σχέση, και σήμερα, μετά από χρόνια κοινής ζωής, πιστεύουμε ότι μπορούμε να στηριχτούμε επάνω του και ότι, ακόμα και αν δεν χτυπάει γρήγορα η καρδιά μας κάθε φορά που τον σκεφτόμαστε, είναι ο σύντροφός μας και ο άνθρωπος που μας φροντίζει και μας αγαπά βαθιά; Μία νέα έρευνα από την ιστοσελίδα «eHarmony», που χρησιμοποιούν καθημερινά χιλιάδες Βρετανοί για να γνωρίσουν το ιδανικό ταίρι, μας βοηθά -με την επεξεργασία των απαντήσεων των συμμετεχόντων στην έρευνα- να κατανοήσουμε τα 5 στάδια από τα οποία περνάει ο έρωτας. Διαβαζοντάς τα σίγουρα θα βρείτε και τον εαυτό σας μέσα εκεί, αφού λίγο πολύ, όλοι τα έχουμε περάσει.

1ο  στάδιο
Πεταλούδες στο στομάχι

Ένας συνδυασμός ερωτικής τρέλας και έλξης προκαλεί το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι, που μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε ερωτευμένοι. Η όρεξή μας μειώνεται και χάνουμε βάρος (αυτό ανέφερε το 30% των ερωτηθέντων), ενώ η προσοχή μας εστιάζεται στο να συναντήσουμε το αντικείμενο του πόθου μας. Δυσκολευόμαστε πολύ να συγκεντρωθούμε και το μυαλό μας «ταξιδεύει», σταματώντας συνέχεια και με κάθε ευκαιρία στον αγαπημένο μας. Το αποτέλεσμα είναι να μειώνεται η παραγωγικότητά μας (αυτό ανέφερε το 39% όσων ερωτήθηκαν). Είναι γνωστό ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες παράγουν σε αυτό το αρχικό στάδιο της σχέσης και του έρωτα αυξημένες ποσότητες ορμονών (τεστοστερόνης οι άνδρες και οιστρογόνων οι γυναίκες) - αυτός είναι και ο λόγος που το 56% των ερωτηθέντων ανέφεραν αύξηση στη λίμπιντο. Κάτι που μπορεί να φαίνεται αστείο ή και περίεργο είναι ότι πολλοί ερωτευμένοι εμφανίζουν σε αυτό το στάδιο σπυράκια. Αυτό συμβαίνει επειδή η αυξημένη τεστοστερόνη ευνοεί την παραγωγή του σμήγματος, που κλείνει τους πόρους και είναι υπεύθυνο για το δερματολογικό αυτό ξέσπασμα.

2ο  στάδιο
Χτίσιμο

Η αρχική έλξη, αν και παραμένει, αφήνει χώρο στο να αρχίσουν οι δύο σύντροφοι να μαθαίνουν σιγά-σιγά περισσότερα ο ένας για τον άλλον. Ο «μήνας του μέλιτος» υποχωρεί και το ζευγάρι αρχίζει να χτίζει τη σχέση. Σε αυτήν τη φάση ο οργανισμός εκκρίνει ουσίες που μας κάνουν να νιώθουμε σαν να έχουμε πάρει ναρκωτικά ή να έχουμε καταναλώσει αλκοόλ. Ο καρδιακός ρυθμός αυξάνεται και βρισκόμαστε σε μία κατάσταση ευφορικής αγωνίας, όπου δυσκολευόμαστε να σκεφτούμε πολλά άλλα εκτός από τη σχέση μας, που ανθίζει σιγά-σιγά. Υπάρχει συχνά έλλειψη ύπνου (αυτό ανέφερε το 44% των ερωτηθέντων), πιθανώς επειδή μένουμε ξύπνιοι σκεφτόμενοι το αντικείμενο του πόθου μας, καθώς και δυσκολία συγκέντρωσης (αυτό ανέφερε το 29% των ερωτηθέντων). Η αγάπη αλλάζει και προχωράει προς το σημείο όπου χτίζουμε τη σχέση μας και γνωρίζουμε καλύτερα τον σύντροφό μας.

3ο  στάδιο
Αφομοίωση

Αφού έχουμε αποφασίσει για το αν το άλλο πρόσωπο είναι το κατάλληλο για εμάς, μένει να καταλήξουμε στο αν η σχέση αυτή μας ικανοποιεί. Το άγχος για το μέλλον, που ξεκινάει σε αυτό το στάδιο, μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του στρες που νιώθουμε (αυτό ανέφερε το 27% των ερωτηθέντων).

4ο  στάδιο
Ειλικρίνεια

Σε αυτό το στάδιο πια ανοιγόμαστε και δείχνουμε τον πραγματικό μας εαυτό - ακόμα και όσα κρύβαμε ή εκείνα για τα οποία πιθανώς ντρεπόμασταν. Αυτή η διαδικασία μάς προκαλεί συναισθήματα αμφιβολίας και μας κάνει να αισθανόμαστε ευάλωτοι (αυτό ανέφερε το 15% των ερωτηθέντων). Αν το πρώτο και το δεύτερο στάδιο μας γεμίζουν με συναισθήματα χαράς, στο τρίτο και στο τέταρτο στάδιο παρατηρείται αυξημένο στρες. Τόσο το άγχος όσο και η ευαλωτότητα μπορούν να εκφραστούν με διάφορους τρόπους, όπως είναι για παράδειγμα η εμμονή με τον σύντροφο και η αγωνία για την έκβαση της σχέσης.

5ο  στάδιο
Σταθερότητα  

Αν ένα ζευγάρι καταφέρει να περάσει τα 4 στάδια με επιτυχία, τότε το πέμπτο και τελευταίο στάδιο της σχέσης, η σταθερότητα, θα αυξήσει την εμπιστοσύνη και την επαφή που έχουν οι δύο σύντροφοι μεταξύ τους. Σε αυτήν τη φάση ο οργανισμός εκκρίνει ορμόνες που βοηθούν το ζευγάρι να δεθεί ακόμα περισσότερο και οι δύο σύντροφοι νιώθουν ότι βρίσκονται σε μία ουσιαστική σχέση όπου φροντίζουν και προστατεύουν ο ένας τον άλλον. 

Το εγκεφαλικό "κλέβει" χρόνια απο το μυαλό

Το εγκεφαλικό


Για χάρη της έρευνας στοιχεία από 4900 ανθρώπους μεγαλύτερους των 65 ετών ανέλυσαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν στο ιατρικό περιοδικό Stroke (εγκεφαλικό). Οι επιστήμονες βρήκαν ότι οι εν λόγω άνθρωποι είχαν πολύ χειρότερα – χαμηλότερα σκορ στα γνωστικά τεστ, κυρίως σε σχέση με τη μνήμη και την ταχύτητα της σκέψης τους, αφού είχαν υποστεί κάποιο εγκεφαλικό.
Οι ειδικοί εξηγούν βέβαια ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που παίζουν ρόλο, όπως για παράδειγμα πόσα χρόνια αντιμετωπίζει κάποιος – πριν το εγκεφαλικό - σχετικούς παράγοντες κινδύνου (κυρίως την αρτηριοσκλήρυνση), ποια ήταν η μόρφωσή του και η πνευματική του καλλιέργεια πριν το επεισόδιο, καθώς και γενετικοί ή άλλοι βιολογικοί παράγοντες.
Ένα όμως είναι σίγουρο. Τα εγκεφαλικά βλάπτουν τις γνωστικές λειτουργίες και κατά μέσο όρο κλέβουν 8 χρόνια από τη λειτουργία του εγκεφάλου. Έτσι, είναι σκόπιμο να προσπαθούμε όλοι να ελέγχουμε τους παράγοντες κινδύνου που προδιαθέτουν για το εγκεφαλικό, όπως είναι το κάπνισμα, η χοληστερίνη, η υπέρταση, ο διαβήτης και η έλλειψη άσκησης.

Γιατί οι καλοί άνθρωποι κάνουν κακά πράγματα;

Γιατί οι καλοί άνθρωποι κάνουν κακά πράγματα;


Το να έχουμε επίγνωση του τι πρόκειται να συμβεί και να σκεφτόμαστε τις μακροπρόθεσμες συνέπειες που μπορεί να επιφέρει μια εσφαλμένη μας συμπεριφορά θα μπορούσε να μας βοηθήσει να κάνουμε το σωστό, λένε οι επιστήμονες. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε η μελέτη με τίτλο «Πρόβλεψη και αντίσταση στον πειρασμό να συμπεριφερόμαστε ανήθικα», που διενεργήθηκε από τη Σχολή Booth School of Business Behavioral Science του Πανεπιστημίου του Σικάγο.

Ύστερα από μια σειρά πειραμάτων, στα οποία περιλαμβάνονταν κοινά ηθικάδιλήμματα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι συμμετέχοντες, οι οποίοι είχαν συνδέσει το ηθικό δίλημμα με άλλα παρόμοια περιστατικά, συμπεριφέρθηκαν με ειλικρίνεια σε σχέση με όσους δεν έκαναν αυτόν τον συσχετισμό, παρότι αρχικά πιστευόταν ότι θα ενέδιδαν σε ανήθικη συμπεριφορά. Με άλλα λόγια, αποδείχθηκε ότι είναι πιθανότερο να υποκύψουμε σε μια ανήθικη συμπεριφορά αν θεωρούμε ότι η πράξη αυτή αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό και αν δεν σκεφτούμε από πριν τις αρνητικές επιπτώσεις που θα ακολουθήσουν.

Ένα από τα πειράματα που πραγματοποιήθηκαν είχε ως εξής: Μια ομάδα φοιτητών από τη Σχολή Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου χωρίστηκε σε ζευγάρια, όπου ο ένας φοιτητής είχε το ρόλο του μεσίτη για έναν αγοραστή και ο άλλος είχε το ρόλο του μεσίτη για έναν πωλητή. Η αγοραπωλησία αφορούσε ένα ιστορικό ακίνητο στη Νέα Υόρκη. Το δίλημμα ήταν ότι ο πωλητής ήθελε να διατηρηθεί η υπάρχουσα ιδιοκτησία, ενώ ο αγοραστής ήθελε να την κατεδαφίσει και να χτίσει ένα ξενοδοχείο. Οι φοιτητές που είχαν το ρόλο του μεσίτη για τον πωλητή έπρεπε να προσεγγίζουν αγοραστές που θα διατηρούσαν το ιστορικό ακίνητο, ενώ οι φοιτητές που είχαν το ρόλο του μεσίτη για τον αγοραστή όφειλαν να κρύβουν το σχέδιό του για την ανοικοδόμηση ενός ξενοδοχείου.

Μετά το τέλος των διαπραγματεύσεων οι φοιτητές κλήθηκαν να θυμηθούν αν χρειάστηκε να εξαπατήσουν ή να καταστρατηγήσουν τους κανόνες. Διαπιστώθηκε, λοιπόν, ότι τα 2/3 των συμμετεχόντων, που δεν συσχέτισαν το ηθικό δίλημμα με κάποιο αντίστοιχο του παρελθόντος, είπαν ψέματα κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, προκειμένου να κλείσουν τη συμφωνία.

«Οι άνθρωποι θα μπορέσουν να αποκτήσουν μια πιο ηθική συμπεριφορά, αρκεί να αναγνωρίσουν τις επιπτώσεις που θα έχουν στο μέλλον οι αντιδεοντολογικές πράξεις τους και να αποκωδικοποιήσουν τα μηνύματα ενός επερχόμενου πειρασμού», δήλωσε η καθηγήτρια Marketing και μέλος της ερευνητικής ομάδας, Ayelet Fishbach.

Test: Τί αποκαλύπτει για σενα το υποσυνείδητό σου;

Φαντάσου τις ακόλουθες σκηνές και γράψε το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό. Μη το πολυσκέφτεσαι αλλά κράτα την πρώτη σου αυθόρμητη σκέψη. Κάνε κλικ στην επόμενη σελίδα και ξεκίνα το τεστ.

1. Περπατάς μέσα στο δάσος. Μπαίνεις σε ένα ξέφωτο και μπροστά σου είναι το σπίτι των ονείρων σου. Περιέγραψε το μέγεθός του.
2. Περιβάλλεται από φράκτη ή όχι;
3.Μπαίνεις μέσα στο σπίτι και προχωράς προς την τραπεζαρία. Βλέπεις το τραπέζι. Περιέγραψε το. Υπάρχει τίποτα πάνω ή γύρω από το τραπέζι; Βλέπεις άλλα άτομα ή το δωμάτιο είναι άδειο;

Οι απαντήσεις σε αυτό το τεστάκι δείχνουν τις αξίες και τα ιδανικά σου. Πόσο μέσα πέφτει;

Ανάλυση απαντήσεων
1. Το μέγεθος του σπιτιού αντιπροσωπεύει τη φιλοδοξία που έχεις και τις προκλήσεις που αναλαμβάνεις στη ζωη.
2. Η απουσία φράκτη είναι ένδειξη ανοιχτής προσωπικότητας ενώ η παρουσία φράκτη δείχνει εσωστρέφεια.
3. Αν πάνω στο τραπέζι υπήρχαν τρόφιμα ή λουλούδια ή αν γύρω από το τραπέζι κάθονταν άνθρωποι είσαι ικανοποιημένη από τη ζωή σου.
Πηγή womenonly.gr

50 σημάδια πως σε βλέπει σοβαρα...πολύ σοβαρα

Εάν συμβαίνουν τα παρακάτω, μάλλον είσαι η γυναίκα της ζωής του !
Σύμφωνα με την εν λόγω έρευνα, τα ζευγάρια που η σχέση τους δυναμώνει, είναι εκείνα που νιώθουν πιο άνετα κάνοντας μπάνιο μαζί, τριγυρνούν στο σπίτι με πιτζαμάκια, συζητώντας τα θέματα υγείας που τους απασχολούν, ενώ τα κορίτσια δεν στρεσάρονται να εμφανιστούν χωρίς μακιγιάζ μπροστά στο ταίρι τους.

Ανάμεσα στα σημαντικά χαρακτηριστικά της πενηντάδας είναι ο προγραμματισμός διακοπών, να οδηγεί ο ένας το αυτοκίνητο του άλλου και να έχουν κλειδί ο ένας για το διαμέρισμα του άλλου- εφόσον δεν μένουν μαζί.
Ταυτόχρονα, στα σημάδια της νέας εποχής, είναι το ποστάρισμα μιας κοινής φωτογραφίας αγάπης, η αλλαγή στάτους στο Facebook από μόνος- σε σχέση και το να γνωρίζει ο ένας τους φίλους του άλλου.
Φυσικά, στα κλασικά και αγαπημένα σημάδια είναι και η γνωριμία με τους γονείς, η διανυκτέρευση στο σπίτι ο ενός του άλλου αλλά και τα μυστικά που ο ένας μοιράζεται με τον άλλο.
Τα καυτά χαρακτηριστικά:
1. Να γνωρίσεις τους γονείς
2. Να ανταλλάξετε κλειδιά
3. Να προγραμματίσετε κοινές διακοπές
4. Να μιλάτε για το μέλλον
5. Να είσαι καλεσμένη σε οικογενειακές του συγκεντρώσεις …
6. Να σου λέει σ’αγαπώ
7. Να μένει στο σπίτι σου το βράδυ
8. Να γράφετε ευχαριστήριες κάρτες μαζί
9. Να βλέπεστε έστω μέρα παρά μέρα
10. Να αφήσεις την οδοντόβουρτσα σου σπίτι του
11. Να λέτε τα πάντα ο ένας στον άλλο
12. Να σε φροντίζει όταν είσαι άρρωστη
13. Να σε γνωρίζει στον ευρύτερο φιλικό του κύκλο
14. Να λέτε πόσα παιδιά θα θέλατε να αποκτήσετε στο μέλλον
15. Να αγοράσετε μαζί ένα σκύλο ή μια γάτα
16. Να οδηγείτε ο ένας το αυτοκίνητο του άλλου
17. Να σας καλούν σε γάμους σαν ζευγάρι
18. Να αναλύετε τις λεπτομέρειες των μισθών σας
19. Να ξέρεις τους αριθμούς pin τους
20. Να μιλάτε για τις καλοκαιρινές διακοπές
21. Να έχεις ένα συρτάρι στο σπίτι του
22. Να μιλάτε υποθετικά για το πότε θα μείνετε μαζί
23.Να καλείτε κόσμο και να βγαίνετε ως ζευγάρια
24. Να αφήνετε ρούχα και άλλα αντικείμενα ο ένας στο σπίτι του άλλου
25. Να μιλάς με το όνομά τους στο μπαμπά και στη μαμά του
26. Να μιλάτε για θέματα υγείας
27. Να αερίζεστε ο ένας μπροστά στον άλλο (ολίγον κουφό)
28. Να σε καλεί να βγείτε μαζί με τους φίλους/οικογένεια I
29. Να λαμβάνετε κάρτες ή δώρα ως ζευγάρι
30. Να ξέρεις τα σχέδια του για ολόκληρη τη μέρα
31. Να κάνετε μπάνιο μαζί
32. Να αλλάζετε το στάτους σας στο Facebook ”σε σχέση”
33. Να ξέρετε ο ένας τους κωδικούς του άλλου
34. Να φοράς άφοβα πιτζαμάκια μπροστά του
35. Να μοιράζεστε τα μυστικά των φίλων σας
36. Να είσαι το ταίρι του στις προσκλήσεις που λαμβάνει
37. Να φτιάχνεις φαγητό μόνο για εκείνο και τούμπαλιν
38. Να παρακολουθεί ένα σήριαλ που σου αρέσει κι εσύ το ίδιο
39. Να μιλάτε κάθε μέρα στη δουλειά ? τηλεφωνικά
40. Να μην χρειάζεται να μακιγιαριστείς για να τον αντικρίσεις
41. Να ζητάει την άποψή σου για κάθε λογής ζητήματα
42. Να βγαίνεις με φίλους ή με την οικογένειά του, χωρίς εκείνος να είναι παρόν
43. Να σου αφήνει σημειώματα αγάπης
44. Να ακούει τη μουσική που σου αρέσει και τούμπαλιν
45. Να σταματάς να βλέπεις άτομα που δεν εγκρίνει κι εκείνος το ίδιο
46. Να ποστάρετε φωτογραφία αγάπης σας στο Facebook
47. Nα λέτε καλημέρα/καληνύχτα με μηνύματα
48. Να έχετε παρατσούκλι ο ένας για τον άλλο
49. Να έχετε πει με πόσους παρτενέρ έχετε κάνει σεξ στο παρελθόν
50. Να σε προσθέτουν όλοι οι φίλοι του στο Facebook

Πώς είναι το παιδάκι Αιγόκερως (tη κορη μου..)

Αν το μωράκι σας γεννήθηκε μεταξύ 22 Δεκεμβρίου και 20 Ιανουαρίου, τότε ανήκει στο ζώδιο του ...