Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Η Ελλάδα του κώλου και τα πρότυπα που είναι εκεί και μας περιμένουν ...

8a9b7c16c70cb459bfcfa9022478fdd9_L


Γράφει ο Γιώργος Λαμπράκης
Σε μια Ελλάδα που αργοπεθαίνει, σε μια πατρίδα που χάνεται μαζί με τις παραδοσιακές τις αξίες, η αναζήτηση των κατάλληλων προτύπων που θα την βοηθήσουν να κάνει την περιβόητη επανεκκίνηση φαντάζει περισσότερο αναγκαία παρά ποτέ ...
Η πατρίδα μας χάνεται, όχι γιατί δεν υπάρχουν χρήματα, αλλά εξαιτίας μιας αρρώστιας που τρώει τα σωθικά της σαν καρκίνος εδώ και δεκαετίες. Η Ελλάδα πρέπει πρώτα να ψάξει για τις χαμένες τις ηθικές αξίες και τα χαμένα της ιδανικά σε επίπεδο κοινωνίας και στη συνέχεια να αναζητήσει λύσεις και να ερμηνεύσει τους δείκτες της οικονομίας ... Διαφορετικά, το μοιραίο δεν θα αργήσει να έρθει.
Ξεπέσαμε σαν κοινωνία, γίναμε φτηνοί, χυδαίοι, επιβραβεύουμε το άσχημο, το δήθεν, το ψεύτικο και το πρόστυχο. Το αναδεικνύουμε σαν το απόλυτο «ορθό», σαν κάτι το φυσιολογικό, σαν μια τάση "μόδας" που πρέπει να ακολουθηθεί πάση θυσία για να είναι κάποιος "σε" και "cool".
Τις τελευταίες ώρες κάνει το γύρο του διαδικτύου μια φωτογραφία από την πρόσφατη παρέλαση των ομοφυλοφίλων στην Αθήνα. Δείχνει δύο άτομα με φόντο το Σύνταγμα, τη Βουλή των Ελλήνων σε μια σκηνή που θα μπορούσε να είναι και ο ... καθρέπτης μας! Δύο άτομα του ίδιου φύλου, ημίγυμνα όπου ο ένας έχει το χέρι του στον κώλο του και από κάτω το φιλοθεάμον κοινό να χάσκει εκστασιασμένο ...
Τι διαφωνείτε? Μα αυτό δεν είναι το πρότυπο που θέλουν να λανσάρουν εδώ και χρόνια οι ψευτοπροοδευτικάριοι αυτής της χώρας? Αυτό δεν είναι το πρότυπο που σιγά - σιγά μπήκε σε όλα τα σπίτια μέσα από τις τηλεοράσεις, σε μαλακό εκδόσεις μέχρι να γίνει μια εικόνα οικία σε όλους, ώστε σε δεύτερη φάση να αποδεχτούμε και το hardcore ...?
Φυσικά και ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να κάνει τις επιλογές του, καθορίζοντας ο ίδιος τη πορεία της ζωής του. Φυσικά και η ελευθερία της επιλογής είναι ιερό δικαίωμα για όλους τους ανθρώπους. Υπάρχουν όμως και όρια, τα οποία δεν θα πρέπει να παραβιάζονται, ειδικά όταν η διαφορετικότητα αυτή επιχειρεί να πλασαριστεί ως η εικόνα του ... ιδεατού.
Όσο για τα ξεκάθαρα πρότυπα, το αυτονόητο δηλαδή για μια κοινωνία που θέλει να διεκδικεί το μέλλον της με βάση τις αξίες και τις παραδοσιακές σταθερές της, δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε το παρακάτω βίντεο. Είναι αυτό που πολλές φορές έχει περιγραφεί ως «μια άλλη Ελλάδα". Η Ελλάδα των αξιών και των άξιων. Στη θέση των δύο πιλότων, θα μπορούσε να κάθεται όποιος αγωνίζεται γι αυτή την πατρίδα, όποιος μάχεται σε καθημερινή βάση για να προσφέρει, από οποιαδήποτε θέση κι αν έχει ταχθεί ... Μα δε μπορεί διάολε να μην καταλαβαίνουμε τη διαφορά! Ας την αναδείξουμε!

Εταιρεία ψάχνει δοκιμαστή μανό -Δίνει αμοιβή 48.000 ευρώ Πηγή: Εταιρεία ψάχνει δοκιμαστή μανό -Δίνει αμοιβή 48.000 ευρώ | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/211943/etaireia-psahnei-dokimasti-mano-dinei-amoivi-48000-eyro#ixzz3dDJzcEu3

Εταιρεία ψάχνει δοκιμαστή μανό -Δίνει αμοιβή 48.000 ευρώ

-A+A
Πρόκειται ίσως για την πιο δελεαστική θέση εργασίας. Και όχι άδικα, γιατί 48.300 ευρώ για να δοκιμάζεις μανό δεν είναι λίγα. Το ακριβώς αντίθετο, είναι πάρα πολλά... 
Τι θα κληθεί να κάνει όποιος προσληφθεί από τη Nailbox, που έχει βάλει και τη σχετική αγγελία; Να δοκιμάζει βερνίκια νυχιών. 
Η εν λόγω δουλειά δεν είναι λαμπερή, αλλά είναι ονειρική. Η προσληφθείσα θα πρέπει να δοκιμάζει 50 μανό και αξεσουάρ νυχιών το μήνα, να τα τεστάρει και να γράφει τη γνώμη της για αυτά. Επίσης, θα πρέπει να φωτογραφίζει διαρκώς τα χέρια της.
Η δοκιμάστρια μανό που θα προσληφθεί θα πρέπει όσο διάστημα εργάζεται για τη Νailbox να αποφύγει κάθε είδους εργασία με τα χέρια, από πλύσιμο πιάτων και σκούπισμα, μέχρι την... κηπουρική. 
Στα θετικά περιλαμβάνεται και το γεγονός ότι δεν υπάρχει ωράριο, και ότι η δοκιμάστραια θα μπορεί να εργάζεται και από το σπίτι της. Συν του ότι πέρα από τον ασύλληπτο μισθό της, η δοκιμάστρια μανό θα λάβει και πολλά άλλα δώρα που έχουν να κάνουν με τη φροντίδα των νυχιών. 
Προφανώς η εν λόγω θέση έχει και κάποιες βασικές απαιτήσεις. Οπως ότι η υποψήφια θα πρέπει να είναι κάποια που προσέχει την εμφάνισή της και κυρίως τα νύχια της, να έχει ενθουσιασμό για τα προϊόντα ομορφιάς, αλλά και κριτική σκέψη για να διακρίνει τα καλύτερα προϊόντα και χρώματα. Θα πρέπει επίσης να έχει άποψη για τη μόδα, να είναι ενημερωμένη σχετικά δηλαδή αλλά και να δημιουργεί και η ίδια μόδα. 
Η σχετική αγγελία είναι διαθέσιμη ΕΔΩ


Πηγή: Εταιρεία ψάχνει δοκιμαστή μανό -Δίνει αμοιβή 48.000 ευρώ | iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/news/211943/etaireia-psahnei-dokimasti-mano-dinei-amoivi-48000-eyro#ixzz3dDKNgnAG

Έρωτας, κουκλίτσα μου, δεν είναι το να κατεβάσεις το βρακί σου…

anapnoes.gr : 616197 400847676645109 658152743 o 1024x680 Έρωτας, κουκλίτσα μου, δεν είναι το να κατεβάσεις το βρακί σου...
Τις αναγνωρίζεις από μακριά. Τα ονόματά τους είναι γραμμένα σε άθλια greeklish, έχουν εκατοντάδες τετράποδους άνδρες φίλους, ενώ αρκετές φωτογραφίες τους είναι ρυθμισμένες «δημόσια» για να έχουμε ποικιλία οφθαλμόλουτρου μήπως και δεν εμπεδώσουμε τη σέξι φωτογραφία προφίλ με το μπλαζέ αισθησιακό υφάκι.
Συνήθως είναι επιμελώς ατημέλητες selfie με φόντο το πολλά υποσχόμενο κρεβάτι τους, ή άψογα ρετουσαρισμένες από τον φωτογράφο που τις τράβηξε σε ένα από τα δεκάδες clubs του Σαββατόβραδου, στα οποία είναι κι οι πρώτες γκόμενες.
Έχουν συλλέξει εκατοντάδες likes, κυρίως από φιλικούς φαλλούς, γιατί ως γνωστόν, το κουμπί του like είναι το αντικλείδι για τον παράδεισο του σεξ.
Για εσένα λέω, εσένα που πάντοτε κοιτάζεις τον φακό με το καλό σου προφίλ και σε όλες σου τις φωτογραφίες χαμογελάς αινιγματικά, αγκαλιά με κάποια φίλη. Εσύ που την αποκαλείς πάντοτε «αγάπη μου», και φωτογραφίζεσαι μαζί της μόνο και μόνο για να δεις ποια θα πάρει τα περισσότερα σχόλια στο τέλος της βραδιάς.
Εντάξει είσαι ωραία. Κι εσύ το έχεις καταλάβει κι εμείς.
Δεν πρόκειται να σου πω το αντίθετο, γιατί θα είναι ψέμα. Και η φίλη σου καλή είναι.
Θες να ακούσεις ότι είσαι καλύτερη; Ε, άντε να το πω κι αυτό, για να ικανοποιήσω τα αυτάκια σου.
Γιατί αυτό είναι το θεματάκι σου, ότι σε ενδιαφέρει μόνο το τι θα ακούσεις, όχι το αν το εννοώ. Άλλωστε, το σχόλιο κάτω από τη φωτογραφία δε μιλάει ώστε να καταλάβεις από τη χροιά ό, τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις.
Μετά θα το παίξεις λίγο ιστορία και θα μου βάλεις προφίλ φωτογραφία με ατάκα «δε θέλω να ανήκω στη μάζα· είμαι μοναδική».
Ξέρεις, η λέξη μοναδική καθόλου δεν ταιριάζει με το ωμό, σαν κρεμασμένο στο χασάπικο, σχεδόν γυμνό σώμα που μοστράρεις στο προφίλ σου. Το θέμα είναι να είσαι μοναδική για έναν, όχι για όλους τους φίλους φίλων σου στα social media.
Αλλά τι σου λέω τώρα; Αυτό το τραίνο το έχεις χάσει εδώ και χρόνια.
Η κηδεία της αθωότητάς σου έγινε δημοσία facebookική δαπάνη.
Ο κόσμος είναι σαρκοβόρος κούκλα.
Διψάει για γυμνό, για εύκολο γυμνό, όσο ποτέ άλλοτε.
Κι εσύ άφησες να γίνεται το κορμί σου βορά των κάθε είδους αρσενικών αρπακτικών αντί να το φυλάξεις για εκείνες τις στιγμές που δε θα σε νοιάζει το διαδικτυακό like αλλά το «Ξέρεις… Μου αρέσεις..» ή το «Είμαι ερωτευμένος μαζί σου», από τα χείλη εκείνου που θα αποκαλέσεις «μοναδικό».
Κι αυτή η φωνή, αν την έχεις ξεχάσει, δεν είναι ο ήχος της ειδοποίησης στο facebook· δεν θέλει ανοιχτά ακουστικά. Είναι εκείνο που μπορείς να διακρίνεις με το βλέμμα. Και μερικές φορές, μπορείς να το διακρίνεις και στο σκοτάδι.
Το πρόβλημα είναι ότι είσαι στημένη κούκλα μου. Ότι είσαι κοπιαρισμένη, ίδια με άλλες χίλιες. Δήθεν τυχαίες φωτογραφίες στο γυμναστήριο με κολάν, σε παραλίες με μαγιό, δήθεν πειράζεις το μαλλί σου, δήθεν δήθεν δήθεν.
Αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι δεν είσαι αληθινή. Κι αυτό το «και καλά» είναι που με ξενερώνει.
Δεν είσαι μόνο εσύ όμως στο παιχνίδι.
Είναι κι όλα τα φαλλοκραδαίνοντα ζώα τα οποία παραλίγο να ξεχάσω (οποία παράλειψις, αγαπητή μου!), που σχολιάζουν κάτω από τις φωτογραφίες σου, περιμένοντας από λεπτό σε λεπτό να σκάσεις στην πόρτα τους αποφασισμένη να τους κάτσεις.
Δεν έμαθες ακόμη ότι το να μείνεις γυμνή δε θέλει προσπάθεια.
Είναι το πιο εύκολο πράγμα. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις λίγο την ξενέρα μου;
Οπότε συνέχισε να αναρωτιέσαι γιατί η Marilyn παραμένει το αιώνιο sex symbol των ανδρών. Ναι, ναι, αυτή η ξανθιά με το λευκό φόρεμα που ανεμίζει.
Ρίξε μια ματιά για να δεις τι σημαίνει γυναίκα. Αυτή που ήταν στο μυαλό των ανδρών συνεχώς χωρίς να χρειάζεται να υπενθυμίζει την παρουσία της ανεβάζοντας φωτογραφίες με τα βυζιά της.
Συγγνώμη κούκλα μου, μα όσο κι αν εκτιμώ την προσπάθειά σου να ντυθείς σαν πλαστική Barbie και να στηθείς μπροστά στον φακό δήθεν ανεπιτήδευτα, δε θα χαραμίσω το «προσθήκη στους φίλους» για σένα.
Όχι επειδή είσαι ένα αφελές πλάσμα που το μόνο προσόν σου είναι το φτιασιδωμένο κορμί σου και δεν μπορείς να μου δώσεις τίποτε άλλο, μα επειδή δε θέλω ούτε αυτό.
Ο Χριστιανόπουλος είχε πει κάποτε σε μια συνέντευξή του: «Έχουμε την εντύπωση, φοβούμαι, ότι το παν είναι ο έρωτας που γίνεται από τον αφαλό και κάτω· όλοι νομίζουν ότι έρωτας είναι να κατεβάσεις τα βρακιά».
Δεν είναι αυτό ο έρωτας. Είναι εκείνο που σε αρπάζει από τον λαιμό, εκείνο που σε αφήνει στη μέση του δρόμου με τα πόδια κομμένα, είναι αυτό που τρέχει από τα μάτια σου και δε σε νοιάζει αν θυμήθηκες να φορέσεις αδιάβροχη μάσκαρα ή αν σου μουτζούρωσε το πρόσωπο.
Όχι, δεν είναι ότι δε γουστάρω το κορμί σου.
Απλώς πεθαίνω για εκείνη τη φωτογραφία σου την τσαλακωμένη.
Γιατί έτσι σε θέλω. Να μπαίνεις στον έρωτα τσαλακωμένη και να σου ξακρίζει αυτός τα περιθώρια.
Συγγνώμη μωρό μου, αλλά έπαψες χρόνια να είσαι αυτή η κοπέλα.
Ξέρω, δε θα σου λείψει το like μου. Ούτε εσύ θα μου λείψεις. 
Γράφει ο Βασίλης Γιαννούλης.

Να περπατήσεις εκεί που περπάτησα


Να περπατήσεις εκεί που περπάτησα

Λένε ότι για να μάθεις έναν τόπο πρέπει να τον περπατήσεις με τα παπούτσια του ντόπιου. Να προσπεράσεις τις επικεφαλίδες των ταξιδιωτικών οδηγών, να σνομπάρεις τα καφέ των παραλιακών, να μην ακολουθήσεις τις πινακίδες.
Θέλει να σηκωθείς νωρίς με την αυγούλα, να κολυμπήσεις σε απόμερες παραλίες, να κόψεις φασκόμηλο απ' το χωματόδρομο και να το φας.
Θέλει να καβαλήσεις μια μοτοσυκλέτα και ν'ακολουθήσεις τις μυρωδιές. Κάθε τόπος έχει τις δικές του. Κυπαρίσσι, μαστίχα, μανταρίνι, μποστάνια κι αμπέλια.
Λένε επίσης να προτιμήσεις παπούτσι απ'τον τόπο σου. Και προφανώς το συνιστούν για να γλυτώσεις τις συναισθηματικές γλίστρες. Άπαξ δε και η γειτονιά είναι μια σταλιά, τότε σου διασφαλίζεται μιας πρώτης τάξεως πληροφόρηση, μιας και όσα ξέρει η γειτονιά δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Γειτονιά μπορεί να 'ναι και η Αθήνα, μη γελιέστε. 
Κι επειδή στα σίγουρα ο έρωτας δε λογαριάζει γεωγραφικές συντεταγμένες, είναι εξίσου πιθανό με το αίσθημα να μοιράζεσαι μεσοτοιχία, όσο πιθανό είναι να μεσολαβούν ναυτικά μίλια και οδικά χιλιόμετρα. Αν με ρωτούσες όμως, θα σου έλεγα ότι το δεύτερο είναι απείρως πιο ενδιαφέρον κι επιμορφωτικό. 
Όχι, το θέμα εδώ δεν είναι οι σχέσεις από απόσταση. Μπορεί να μοιράζεστε κοινή σταθερή βάση, μπορεί να μοιράζεστε ακόμα και κοινή στέγη σε μια πόλη «ξένη» και για τους δυο. Κάθε όμως που θα 'ρχεται καλοκαίρι, Πάσχα ή τριήμερο και θα 'χετε να επιλέξετε απόδραση στον τόπο καταγωγής του ενός ή του άλλου, τότε το ταξίδι αποκτά μια ταυτότητα προσωπική, βαθιά συναισθηματική και για τους δύο.
Δεν είστε πλέον τουρίστες, ακόμη κι αν είναι η πρώτη φορά που πατάτε το πόδι σας εκεί μαζί. Γίνεται ο ένας κομμάτι της ιστορίας του άλλου. Ένα τσιμεντένιο προαύλιο Λυκείου γίνεται αξιοθέατο κι ένα παγκάκι που κοιτάει σε φάρο εξομολογητήριο. Στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι να γνωριστείτε, σε αυτά που είχες συνηθίσει να γνωρίζεις μόνο μέσα από αφηγήσεις, γίνεσαι ρόλος, αποκτάς υπόσταση, γεύση και μυρωδιά. Δεν ακούς απλώς, δε φαντάζεσαι· ξέρεις. Κι αυτή η γνώση γίνεται μαγνήτης που σε δένει όχι μόνο με τον άνθρωπο, αλλά και με τον τόπο. Ακόμη κι αν ο τόπος είναι ο δικός σου.
Με άλλη λαχτάρα περπατάς το χωριό σου όταν σφίγγεις το χέρι εκείνου που αγαπάς. Εκείνου που στα μάτια των υπόλοιπων ντόπιων είναι ξένος. Με άλλη όρεξη θα τα πιείτε στα «στέκια τα γνωστά» όταν ο μπάρμαν σου κλείσει συνωμοτικά το μάτι, πριν αρχίσει να εξιστορεί ευτράπελα της (μετ)εφηβείας σου. Με άλλο αέρα θα κολυμπήσεις στις παραλίες, θα επισκεφτείς για εικοστή φορά τα ίδια μουσεία, θα φωτογραφίσεις δέντρα και πολεμίστρες. Γιατί θα ξέρεις ότι κάθε κλικ δε θα είναι ίδιο με κανένα προηγούμενο.
Πάντα ήθελα να ταξιδέψω με τους έρωτές μου στο νησί μου. Να δουν τα polly pocket που έχει ακόμη φυλαγμένα η μάνα μου στην αποθήκη, να κάνουμε στάση για τσιγάρο στο δρόμο για τον Κούκο, να τσιμπήσουμε ψαρομεζέδες, να αρπάξουμε τα ποδήλατα στο Χαράκι, να τους δείξω πού χτύπησα το γόνατο και πού το σαγόνι.
Να με μάθουν σε κάθε ρόλο μου, κόρη, αδελφή και θεία, κακομαθημένο 16χρονο. Γιατί, δεν ξέρωαν συμβαίνει και σε εσάς, αλλά τρέφω την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι είμαστε απαλλαγμένοι από κάθε ρόλο και υπόσταση που θέλουμε να προσδώσουμε με το έτσι θέλω στους εαυτούς μας, μόνο όταν βρισκόμαστε σε περιβάλλοντα που νιώθουμε απόλυτη ασφάλεια κι αποδοχή. Δηλαδή, στο σπίτι μας. Στο σπίτι της καρδιάς μας. Εκεί λοιπόν, απόλυτα εκτεθειμένη και μακριά απο περσόνες ντιβίστικες, ήθελα να ξαναγνωριστώ μαζί τους. Και με τον έρωτα και με μένα και με τον τόπο. 
Ένα ταξιδιωτικό crash test. Μια καλά κρυμμένη για χρόνια ανάγκη να επανασυστηθώ χωρίς πισινές, χωρίς φανφάρες. Και μια προσδοκία, μια βουβή έκκληση, να τους κάνω ν'αγαπήσουν τόσο εμένα, όσο και τη Ρόδο. Να γίνει η Ρόδος και τόπος δικός τους. Να τους εμπιστευτώ. Να μ'εμπιστευτούν. Και να με προσκαλέσουν στο δικό τους σπίτι, στα δικά τους παιδικά παιχνίδια, προαύλια, παγκάκια. Να αντιστραφεί το παιχνίδι, να ξεγυμνωθούν εκείνοι, να διαβάσω τους τίτλους της βιβλιοθήκης τους, να δοκιμάσω τις συνταγές της μάνας τους, να πιω ελληνικό καφέ στους πρόποδες ενός βουνού, άκρη Θεού, σε πλαστική καρέκλα.
Να 'ναι καλά οι έρωτες. Μαζί τους γνώρισα Χίο, Σπάρτη, Κέρκυρα. 
Κάθε μέρος που περπάτησα ερωτευμένη, το αγάπησα διπλά. Το έκανα δεύτερο, τρίτο και τέταρτο σπίτι μου. Και τα κρατάω μέχρι και σήμερα, όσοι άλλοι έρωτες κι αν μεσολάβησαν. Η αγάπη για τον τόπο δεν έχει ημερομηνία λήξης. Είναι ανεξάρτητη, δε λογαριάζει χωρισμούς, δεν παραγράφεται και δεν ξεχνιέται. 
Είναι μια αγάπη αυτόνομη, κι όταν το αίσθημα καταλαγιάσει, παύει να συνδέεται με το πρόσωπο που στον σύστησε.
Και τότε απλώς θες να ξαναπάς στα ίδια μέρη, με τον άνθρωπο που αγαπάς για να είσαι εσύ ο ντόπιος, εκεί που κάποτε ήσουν ξένος. 

Πώς είναι το παιδάκι Αιγόκερως (tη κορη μου..)

Αν το μωράκι σας γεννήθηκε μεταξύ 22 Δεκεμβρίου και 20 Ιανουαρίου, τότε ανήκει στο ζώδιο του ...