Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

"Θα αντέξει η σχέση μου;" - Τα 7 δεδομένα που δίνουν την απάντηση

Είναι ευρέως γνωστό ότι ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια σε κάθε σχέση είναι όταν έρθει η ώρα για το επόμενο μεγάλο βήμα, είτε της συγκατοίκησης ή του γάμου, ή του χωρισμού.
Διαβάστε παρακάτω τα 7 επιστημονικά αποδεδειγμένα δεδομένα ή τρόπους, που πιθανότατα αποδεικνύουν το αν θα αντέξει ή όχι μια σχέση:
Ρωτήστε έναν φίλο:
Έρευνα του πανεπιστημίου Purdue στην Ιντιάνα των ΗΠΑ, έδειξε ότι οι φίλοι προβλέπουν καλύτερα την έκβαση της σχέσης ενός φιλικού ζευγαριού, παρά το ίδιο το ζευγάρι.
«Επενδύστε» σωστά:
Οι άνθρωποι που καταβάλλουν προσπάθειες και επενδύουν στη σχέση τους, είναι πιο σταθεροί, αναφέρει έρευνα του παραπάνω πανεπιστημίου-όταν φροντίζει κανείς να περνάει περισσότερο χρόνο με τον σύντροφό του ή όταν για παράδειγμα επιλέξει να συζήσει.
Έχει σημασία το πότε θα νιώσετε οικειότητα:
Οι ειδικοί διαφωνούν ως το πότε ένα ζευγάρι θα «ανοίξει αυλαία» στην ερωτική του ζωή. Άλλοι φυσικά λένε ότι θα πρέπει να περιμένουν μέχρι το γάμο, άλλοι προτείνουν αναμονή 36 ωρών...
Σταματήστε την κριτική:
Τα ζευγάρια που κριτικάρει ο ένας τον άλλο, χάνει τα όμορφα πράγματα που κάνει ο σύντροφός τους, σύμφωνα με τον ψυχολόγο John Gottman που μελετά ζευγάρια τα τελευταία 40 χρόνια.
Μαντέψτε πόσο ευτυχισμένος είναι ο σύντροφός σας:
Σε δείγμα 3.500 παντρεμένων ζευγαριών, δυο ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι άνθρωποι που εσφαλμένα προέβλεψαν ότι ο σύντροφός τους ήταν ευτυχισμένος μέσα στη σχέση, είχαν διπλάσιο ποσοστό διαζυγίου από ότι όσοι προέβλεψαν σωστά.
Κρατήστε μια θετική στάση:
Η άσχημη συμπεριφορά, έχει σαφώς αρνητικές επιπτώσεις. Τα ζευγάρια που δεν γελούν, δεν αστειεύονται ή δε περνούν ευχάριστες στιγμές μάλλον είναι καταδικασμένα.
Νιώστε ασφάλεια και προστασία:
Το ζευγάρι που νιώθει ασφάλεια και προστατευμένο από φίλους και συγγενείς-τους αποδέχονται με λίγα λόγια-, έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να αντέξει στο χρόνο.

Αιτωλικό: Η μικρή «Βενετία» της Ελλάδος

Αιτωλικό: Η μικρή «Βενετία» της Ελλάδος
Στην μέση μιάς λιμνοθάλασσας, «αναβλύζει» ένα μικρό νησάκι, που ενώνεται με δύο τοξωτές γέφυρες, μήκους 300 μέτρων, ανατολικά, και δυτικά.
Αυτό, είναι το «Αιτωλικό», που βρίσκεται βορειοδυτικά τού Μεσολογγίου, στην Στερεά Ελλάδα.
aitoliko-1.jpg
Στην Ιστορία, είναι γνωστό με τρία όνοματα, εκ τών οποίων, το πρώτο, είναι: το «Ανατολικόν». Ήταν ευρέως γνωστό, πριν την «Επανάσταση τού 1821», επειδή ήταν το ανατολικότερο νησάκι τού Αχελώου.
Το δευτέρο, που είναι διαδεδομένο σε τοπικά δημοτικά τραγούδια, είναι: το «Αντλικό», που σημαίνει: «ο τόπος που αντλεί νερό».
Τό τρίτο, που αποτελεί καί τήν τωρινή του ονομασία, είναι: το «Αιτωλικό», η οποία λέγεται ότι προέρχεται από τον βασιλιά τών Μακεδόνων: «Δημήτριον», τον επικληθέντα: «Αιτωλικόν».
Η ευρυτέρη περιοχή τού «Αιτωλικού» έχει ιστορική σημασία, καθώς πολλά γεγονότα «έλαβαν χώραν», κατά την «Επαναστάση τού 1821», όταν το πολιορκούσαν, γιά 70 μέρες, από: τον Σεπτέμβριο τού 1823, έως: τον Νοέμβριο, τού ιδίου έτους. Στρατεύματα τών Τουρκών προσπαθούσαν να «ρίξουν» το «Αιτωλικό», αλλά δεν τα καταφέραν, κι' αυτό, «σήμανε» μιά σημαντική νίκη τών Ελλήνων, διότι δεν προσπάθησαν άλλη εκστρατεία, στην δυτική Ελλάδα!
aitoliko-2.jpg
Ένα, άλλο, ιστορικό γέγονος, είναι: η «δίκη τού Καραϊσκάκη», που έγινε στην «εκκλησία τής Παναγίας», την 1η Απρίλιου τού 1824. Καθώς, και η «μάχη τού Ντολμά», την 1η Μαρτίου τού 1826, όταν «έπεσε» το «Αιτωλικό».
aitoliko-01.jpg
Η διαμόρφωση τού νησιού: αρχικά, απετελείτο από συστάδα μικρών νησιών, ηνωμένων με γεφύρια, κατασκευασμένα απο ψαράδες. Όμως, το 1972, κατά την «Δικτατορία», έγινε η τελευταία επιχωμάτωσις, αλλάζοντας την έκταση τού νησιού, το οποίο «τετραγωνοποιήθηκε», δίνοντας μία οικοπεδική έκταση.
Το νησί «επικοινωνεί» με την στεριά, με δύο γεφύρια, από ανατολή, και δύση, μήκους: 300 μέτρων, και πλάτους: 8 μέτρων, κατασκευασμένα το 1848.
aitoliko-3.jpg
Πέριξ τού νησιού, το νερό εισχωρεί στο, λεπτό, στρώμα γης, δημιουργώντας ένα ενδιαφέρον «ανάγλυφο», στην ακτογραμμή! Αλμυρόβαλτοι, και αμμώδεις περιοχές, συνθέτουν το «σκηνικό»! Ομορφιά βγαλμένη από «καρτ-ποστάλ»!
Η λιμνοθάλασσα είναι ένα πολύπλοκο οικοσυστήμα, και αποτελεί τό μεγαλύτερο τής Ελλάδος. Δεν διακρίνεται γιά την μεγάλη ποικιλία ψαριών, εμπορικού ενδιαφέροντος, αλλά γιά τούς μεγάλους πλυθυσμούς, που μπορεί να δεχθεί.
aitoliko-4.jpg
Εκεί, επιβιώνουν, ή περνούν, 'πάνω από 250 διαφορετικά είδη πουλιών, οπού καθιστούν κατάλληλη, την περιοχή, γιά «birds watching» («ορνιθοπαρατήρηση»).
Στο «Αιτωλικό», λειτουργεί το λαογραφικό μουσείο, με πολλά εκθέματα, καθώς και το «Μουσείο Χαρακτικής Τέχνης: Βάσω Βατράκη», που είναι το μόνο, στην Ευρώπη, μουσείο, αμιγώς, «Χαρακτικής Τέχνης»! Έχει τιμηθεί με αρκετά βραβεία, και φιλοξενεί 'πάνω από 500 έργα.
aitoliko-5.jpg
Το πιό γνώστο γεγονός, που γίνεται στο «Αιτωλικό», είναι το «πανηγύρι τής Αγίας Αγάθης», όπου «λαμβάνει χώραν», κάθε χρόνο, το τριήμερο: 21-23 Αυγούστου, ημέρα απόδοσης τής εορτής: «Κοιμήσεως τής Θεοτόκου», «έλκοντας» το ενδιαφέρον τών τουριστών.
 aitoliko-8.jpg
aitoliko-9.jpg
aitoliko-10.jpg
aitoliko-11.jpg
aitoliko050344.jpg
aitoliko-3.jpg
aitoliko-4.jpg
aitoliko-5.jpg
limnothalassa-aitolikou.jpg

Για τον Τομέα Περιηγήσεων του ΕΟΕ,
Γιώτα Γιδαροπούλου, δημοσιογράφος
Πηγή: eoellas

Πως γερνάνε τα σκυλιά μας..

Πως γερνάνε τα σκυλιά μας...
Η Amanda Jones έχει αφιερώσει τα τελευταία 20 χρόνια σε ένα απίστευτο φωτογραφικό project που έχει ως στόχο να δείξει πόσο φευγαλέες είναι οι ζωές των αγαπημένων κατοικίδιων ζώων μας.
 Corbet — 2 years and 11 years
pos-gernane-ta-skylia-22.jpg
Briscoe — 1 year and 10 years
pos-gernane-ta-skylia-2.jpg
Poppy — 1 year and 7 years
pos-gernane-ta-skylia-4.jpg
Fred — 2 years and 10 years
pos-gernane-ta-skylia-7.jpg
Cooper — 3 years and 10 years
pos-gernane-ta-skylia-15.jpg
Kayden and Brodie — 11 months and 5 years; 7 years and 12 years
pos-gernane-ta-skylia-16.jpg
Audrey — 3 years and 12 years
36455-R3L8T8D-900-7.jpg
Rufus — 6 months and 13 years
pos-gernane-ta-skylia--8.jpg
Sydney and Savannah — 16 months and 5 months; 10 and 9 years
pos-gernane-ta-skylia-9.jpg
Maddy — 5 years and 10 years
pos-gernane-ta-skylia-1.jpg
Abigale — 5 months and 8 years
pos-gernane-ta-skylia-3.jpg
Lily — 8 months and 15 years
pos-gernane-ta-skylia-12.jpg
Maddie and Ellie — 7 and 6 years; 14 and 13 years
pos-gernane-ta-skylia--14.jpg

Πηγή: brightside.me

Βuuung - Αγάπη είναι…

Βuuung - Αγάπη είναι…
Η αγάπη βρίσκεται στα μικροπράγματα, στις απλές καθημερινές στιγμές, δεν θέλει εντυπωσιακές κινήσεις και μεγάλα λόγια αλλά απλότητα και αφοσίωση. Ο καλλιτέχνης «Βuuung» θέλησε να ζωγραφίσει την αγάπη σε αυτή την απλή καθημερινή της μορφή και το αποτέλεσμα ήταν ιδιαίτερα όμορφο και ρομαντικό.
Ο ίδιος δηλώνει στην σελίδα του στο facebook « Η αγάπη είναι κάτι που μας αφορά όλους και η αγάπη συχνά έρχεται με τρόπους που μπορεί να παραβλέπουμε στην καθημερινή μας ζωή, έτσι προσπάθησα να βρω το νόημα της αγάπης στις απλές μας στιγμές και να το καταστήσω έργο τέχνης».
Δείτε μερικά από τα έργα του που αποτυπώνουν τον δικό του τρόπο να βλέπει την αγάπη.
 sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-6.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-5.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-04.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-2.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-1.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-29.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-32.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-42.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-3.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-4.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-16.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-27.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-10.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-291.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-21.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-43.jpg
sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-34.jpg
Πηγή: refeel

Nίκος Καζαντζάκης - Η αξιοπρέπεια του ανθρώπου

Nίκος Καζαντζάκης - Η αξιοπρέπεια του ανθρώπου
Ο Αύγουστος ήταν για μένα, όταν ήμουν παιδί, κι είναι ακόμα, ο πιο αγαπημένος μου μήνας· αυτός φέρνει, μαθές*, τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια· τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο· αυτός ο προστάτης μου, έλεγα, σε αυτόν θα κάνω την προσευκή μου· όταν θέλω τίποτα, από αυτόν θα το ζητώ, κι αυτός θα το ζητήσει από το Θεό, κι ο Θεός θα μου το δώσει.
Και μια φορά πήρα νερομπογιές και τον ζωγράφισα: Έμοιαζε πολύ του παππού μου του χωριάτη· τα ίδια κόκκινα μάγουλα, το ίδιο φαρδύ χαμόγελο, μα ήταν ξυπόλυτος μέσα σ' ένα πατητήρι και πατούσε σταφύλια, και τα πόδια του ως τα γόνατα κι ως πάνω στα μεριά τα 'χα ζωγραφίσει κόκκινα από το μούστο· κι είχα στεφανώσει το κεφάλι του με κληματόφυλλα. Όμως κάτι του 'λείπε· μα τι; Τον κοίταξα καλά καλά και του 'βαλα δυο κέρατα στο κεφάλι, ανάμεσα στα κληματόφυλλα, γιατί το μαντίλι που φορούσε ο παππούς μου έκανε δεξά και ζερβά δυο μεγάλους κόμπους σαν κέρατα.
Από τη στιγμή που τον ζωγράφισα και στερέωσα το πρόσωπο του, στερεώθηκε και μέσα μου η εμπιστοσύνη μου σε αυτόν, και κάθε χρόνο τον περίμενα να 'ρθει, να τρυγήσει τ' αμπέλια της Κρήτης, να πατήσει τα σταφύλια και να κάμει το θάμα του, να βγάλει από τα σταφύλια κρασί. Γιατί, θυμούμαι, το μυστήριο τούτο με τυράννησε πολύ —πώς μπορεί να γίνει το σταφύλι κρασί· μονάχα ο Αγιος Αύγουστος μπορούσε να κάμει ένα τέτοιο θάμα· κι έλεγα: Αχ, να τύχαινε να τον συναπαντήσω μια μέρα στο αμπέλι που είχαμε απόξω από το Μεγάλο Κάστρο και να τον ρωτήσω να μου πει το μυστικό. Τι 'ναι το θάμα τούτο δεν καταλάβαινα. Η αγουρίδα γίνεται σταφύλι, το σταφύλι γίνεται κρασί, το κρασί το πίνουν οι ανθρώποι και μεθούνε· γιατί μεθούνε; Όλα αυτά μου φαίνουνταν μυστήρια φοβερά, και μια φορά που ρώτησα τον πατέρα μου, αυτός μάζεψε τα φρύδια: «Μη φυτρώνεις εκεί που δε σε σπέρνουν!», μου αποκρίθηκε.
Τον Αύγουστο ξάπλωναν και στους οψιγιάδες* τα σταφύλια, να τα ξεράνει ο ήλιος να γίνουν σταφίδα. Μια χρονιά είχαμε πάει στο αμπέλι μας και μέναμε στο εξοχικό μας σπιτάκι· ο αγέρας μύριζε, η γης καίγουνταν, τα τζιτζίκια καίγουνταν κι αυτά, σα να κάθουνταν απάνω σε κάρβουνα αναμμένα.
Τη μέρα εκείνη, της Κοίμησης της Παναγιάς, 15 Αυγούστου, οι εργάτες δε δούλευαν κι ο πατέρας μου κάθουνταν στη ρίζα μιας ελιάς και κάπνιζε· είχαν έρθει γύρα οι γειτόνοι, που είχαν απλώσει κι αυτοί τη σταφίδα τους, κάπνιζαν πλάι στον πατέρα μου, αμίλητοι. Φαίνουνταν στενοχωρημένοι.
Όλοι είχαν καρφώσει τα μάτια σ' ένα συννεφάκι που 'χε προβάλει στον ουρανό, κατασκότεινο, βουβό, και προχωρούσε. Είχα καθίσει κι εγώ κοντά στον πατέρα μου και κοίταζα το σύννεφο· μου άρεσε· σκούρο μολυβί, χνουδάτο, κι ολοένα μεγάλωνε, άλλαζε πρόσωπο και κορμί, πότε σα γεμάτο ασκί, πότε σα μαυροφτέρουγο όρνιο και πότε σαν τον ελέφα που είχα δει ζωγραφιά· κουνούσε την προβοσκίδα του κι έψαχνε ν' αγγίξει κάτω της γης. Αεράκι χλιαρό φύσηξε, τα φύλλα της ελιάς ανατρίχιασαν. Ένας γείτονας πετάχτηκε όρθιος, άπλωσε το χέρι κατά το σύννεφο που προχωρούσε.
— Ανάθεμά το, μουρμούρισε, ο Θεός να με βγάλει ψεύτη, φέρνει τον κατακλυσμό!
— Δάγκασε τη γλώσσα σου, του 'καμε ένας γέρος θεοφοβούμενος, δε θα το αφήσει η Παναγιά· σήμερα είναι της χάρης της.
Ο πατέρας μου έγρουξε*, μα δεν έβγαλε άχνα· πίστευε στην Παναγιά, μα δεν πίστευε πως η Παναγιά μπορεί να κουμαντάρει τα σύννεφα.
Εκεί που μιλούσαν, ο ουρανός σκεπάστηκε· οι πρώτες στάλες, χοντρές, ζεστές, άρχισαν να πέφτουν. Τα σύννεφα χαμήλωσαν, κίτρινες βουβές αστραπές καταξέσκιζαν τον ουρανό.
— Παναγιά μου, φώναξαν οι γειτόνοι, βοήθεια!
Όλοι πετάχτηκαν απάνω, κατασκόρπισαν, καθένας έτρεχε κατά το αμπέλι του, όπου είχε απλώσει τη σταφίδα της χρονιάς· κι ως έτρεχαν, ολοένα και σκοτείνιαζε ο αγέρας, κρεμάστηκαν μαύρες πλεξούδες από τα σύννεφα, ξέσπασε η μπόρα. Γέμισαν τ' αυλάκια, πήραν να τρέχουν οι δρόμοι σαν ποταμοί, φωνές ακούστηκαν γοερές από το κάθε αμπέλι. Άλλοι βλαστημούσαν, άλλοι φώναζαν την Παναγιά να τους λυπηθεί, να βάλει το χέρι της, και στο τέλος θρήνος ξέσπασε πίσω από τις ελιές στο κάθε αμπέλι.
Ξέφυγα από το σπιτάκι, έτρεξα μέσα στη νεροποντή, παράξενη χαρά με είχε συνεπάρει, σα μεθύσι.
Είχα φτάσει ως το δρόμο, δεν μπόρεσα να τον περάσω, ήταν ποταμός, και στάθηκα και κοίταζα: Μαζί με τα νερά κυλούσαν αγκαλιές αγκαλιές τα μεσοξεραμένα σταφύλια, ο μόχτος της χρονιάς, έτρεχαν κατά τη θάλασσα και χάνουνταν. Ο θρήνος δυνάμωνε, μερικές γυναίκες είχαν χωθεί ως τα γόνατα μέσα στα νερά και μάχουνταν να περισώσουν λίγη σταφίδα· άλλες, όρθιες στην άκρα του δρόμου, είχαν βγάλει τις μπολίδες τους* και συρομαδιούνταν*.
Είχα γίνει μουσκίδι ως το κόκαλο· πήρα δρόμο κατά το σπιτάκι και μάχουμουν* να κρύψω τη χαρά μου· βιάζουμουν να δω τι θα 'κανε ο πατέρας μου· θα 'κλαίγε, θα βλαστημούσε, θα φώναζε; Περνώντας από τον οψιγιά είδα πως όλη μας η σταφίδα είχε φύγει.
Τον είδα να στέκεται στο κατώφλι, ακίνητος, και δάγκανε τα μουστάκια του. Πίσω του, όρθια, η μητέρα μου έκλαιγε.
— Πατέρα, φώναξα, πάει η σταφίδα μας!
— Εμείς δεν πάμε, μου αποκρίθηκε· σώπα!
Ποτέ δεν ξέχασα τη στιγμή ετούτη· θαρρώ μου στάθηκε στις δύσκολες στιγμές της ζωής μου μεγάλο μάθημα· αναθυμόμουν τον πατέρα μου ήσυχο, ασάλευτο, να στέκεται στο κατώφλι, μήτε βλαστημούσε μήτε παρακαλούσε μήτε έκλαιγε· ασάλευτος κοίταζε τον όλεθρο κι έσωζε, μόνος αυτός, ανάμεσα σε όλους τους γειτόνους, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Nίκος Καζαντζάκης - απόσπασμα από το «Αναφορά στον Γκρέκο»
* μαθές: βέβαια * στους οψιγιάδες (ο οψιγιάς): στα χωράφια δίπλα στα αμπέλια. Μετά από ειδικό καθάρισμα άπλωναν σ' αυτά και ξέραιναν τις σταφίδες * έγρουξε (γρούζω): γόγγυξε * τις μπολίδες τους (η μπολίδα): τα τσεμπέρια τους, τα μαντίλια που έδεναν το κεφάλι τους * συρομαδιούνταν (συρομαδιέμαι): τραβούσαν τα μαλλιά τους * μάχουμουν (μάχουμαι= μάχομαι): προσπαθούσα
 vachos69.jpg
Θεόφιλου Χατζημιχαήλ, Βάκχος. Θεός του οίνου. Θεός των αρχαίων (Θεόφιλος. Ζωγραφικοί πίνακες, Δήμος Μυτιλήνης - Μουσείο Θεοφίλου)

CoverPhoto: Αγήνορα Αστεριάδη, Τρύγος. Δύο γυναίκες (Αγήνωρ Αστεριάδης. Ζωγραφική - Χαρακτική, Δήμος Αθηναίων - Δήμος Λάρισας)

Πώς είναι το παιδάκι Αιγόκερως (tη κορη μου..)

Αν το μωράκι σας γεννήθηκε μεταξύ 22 Δεκεμβρίου και 20 Ιανουαρίου, τότε ανήκει στο ζώδιο του ...